— 99—

ed. Bernhardy b. 53: Hauud, Taod, dmoria(ad. Hom. Od. respicere vide- tur), Sios. n.αο 1ο⁸στ σmνννα, αο ορ benanne— Lse. (Nomen dy ad radicem Fay pertinet.)

6) Apyavy non satis ex verbo druν recta via derivari posse Sect. II. de- monstratur. Quomodo igitur cum themate A.. cohaeret? Id ipsum termina- tione» accedente formare potuit eam particulam, ita ut signiſicaret: erstaun- lich ex ratione verborum cognatorum. At syllaba aær producitur(e. g. Soph. Phil. 590, cf. Ellendt. Lex. Soph. I. 3.) 3 nec analogia docet talem for- mationem fuisse solitam. Contra omnia nos adducunt, ut dõνκά habeamus accu- sativum nom. ⅜ꝓ, forma dorica instructum. En! primus Pindarus usus est ea particula(pro Ain vel licv Homerico) et praeter Dores tantum Attici, quos a formis doricis non prorsus abhorrere constat. Contra Ionici nunquam dyy adhibuerunt, sed Aνν. Uti doxiv, oorek, ita ä† vel dy adverbii naturam suscepit; unde sensus erstaunlich princeps iure videtur. Re- vera ea significatio et omnem consuetudinem particulae explicat; et facillime interpretationem valde, gar sehr admittere potuit(Gramm. Beck. An. p. 209, 22: dyrl rou ue,ανον να νι³ον) cfr. ᷑αã N i. e. cum cura, deinde valde. Varietas sensus non nisi ex oratione contexta pendet. Eustath. p. 1396, 40 signiſicari docet τειναυάιυινv‿ ₃csjco un,o³νν, oà soτναα επαννε̈m Si vis, ex vocis dpyn sensu vario poteris id discrimen derivare, ita ut zum Ver- wundern et zum Bewundern distinguatur. Quantopere sensus d„œeτ et Aar cum v. y conveniat, apparet e. g. ex Odyss. 3, 227: Ain„o uᷣa elnes dàp εꝓοννα, quod facile transire potest in: eis dꝓννν vel dpαeν ενƷι. Confer e. g. Pind. Nem. 11, 40: rν εααανεαςεωνν eάν ,„) oguw,: der zum Erstaunen, zum Verwundern(i. e. Su sehr) seine Kraft herabsetzst; olwon raτ o- guννονυν έeρέσ᷑᷑ Pyth. 4, 269: das was erstaunlich zum Bewundern(i. e. sehr) fördert, formulas: uευνν νs ᷑QꝶQO+ nichts szum Erstaunens noll dpon, viel zum Erstaunen i. e. zu viel. Ita cum v. ⅜yο, intercedente themate eνα cohaeret, cum v. pehementer tamen non nisi consuetudine dicendi convenit.

7) Apaouc Eustath. p. 971, 16: αμφραασ, dpydouœra Suid. ed. Bernh. p. 47 ex Soph.(Fragm. Dind. 799): Gα*‿.⁴⁴ςμασ εα, d d᷑ν d́y-αννe. Exprimere potest et agitationem mentis et eas res, quae potissimum venerationem commo- vent. Ad iram et invidiam non referebatur.

2