— 8—

d„ναα εωννοε Ʒασιιααεαανιο, dend‿έ̈ννονε ν)/wm o, au‿εμα⁴ςσεe. Eustath. p. 1321, 40 ααι nõon nisi&ινſά̈eαά et Sauudben, dαxvero etiam 16&νοQõᴵmL]Mm significare recte observat.

3) Apalouce apud Hom. Od. 20, 16(ubi ad æxxd νοα refertur) indignandi, apud Herod. VIII, 69(ubi cum oνvďνv ν jungitur) invidendi sensum tangit, Eustathius ei verbo explicando adhibet voces: eændirro(rectius eæαννητομσ⁹ Saν⁵‿ενν, αωααςοααανͥ(Vid. Devarii Ind.). Ita et hic ad graviorem quemcun- que animi motum respiciamus necesse est.

4) Aydbouat est apud Hom. et stupeſteri Od. 10, 249(ubi legebatur dν⁴ειοιεε) let admirari(e. g. uον II. 7, 404 cll.&mlœνν, deinde II. 3, 181; v. 224: Ulixis l0o) et invidere(cll. vνõvõ maxime de diis e. g. II. 17, 71; 0d. 8, 565; 23, 211.) et indignari(e. g. 1οιν, II. 7, 41.) et horrere (verabscheuen) Od. 2, 66 ad oονα apud Pindarum(Nem. 11, 6) admirari; ap. Aeschyl. Hiketides(Poët. scen. ed. Dind. v. 1062— dydtein) indignari. Sophocles verbi dαeßεν(fr. 797 ed. Dindof. et Suid. p. 16.) et formam et signiſicationem:.σρφμνενν(si Grammat. recte interpretatus est) finxit; fortasse sensus erat: audacter indignari. Praesens dἀdͥ́ ενοαμαν ap. Pind. 11, 6(cf. Thiersch Gr. 1826 p. 380) invenitur, ad quod maxime formas aor.:„αοeνμ,„) (demνᷣἀοσσστo, Od. 23, 211 dἀςασmν⁰ο), referamus oportet, ut distinguatur 1„ναρνσ verbi dννμαα. Et futur. med. deνα⁴αςεαασ õad hoc deponens med., ut videtur, perti- net. Eustath. eas formas interpretatur(Dev. p. 4)&ulᷣ*-να Ʒωσιαιμςα, uειμννα‿‿ ꝗ.*ϑασα,—†&όovxsmν.— Omnino interpretatio simplex: auſgeregt, bewegt, erregt sein ad significationes eorum verborum quadrat; cum sensu eorum malo con- venit nostrum: aufgebracht sein. Si vis, ea verba ad unam, quam vocant, conjugationem conferre potes, quum cuncta sint defectiva. Ipsa tamen prae- sentia differunt, ne quid de consuetudinis differentia repetam. Formam dναηά̈ οαυα falsa scriptione(Oppiani Hal. 4, 138) niti adnotavit Schneiderus.

5) Deinde*—ſ(teste Etymol. Magno ed. Fr. Sylburg p. 8.) idem, quod x6 παα οο signiſicat et praecipue ad sensum vocis dSaιαα vergit. Apud Hom.(Od. 3, 227: Ary ue⁴‿,α&mνες. d— νν ε*ονα, id. 16, 243. II. 21, 221) aeque atque vox agitationis de animi perturbalione in universum dicitur; ita ut non singularis quaedam commotionis species significetur. Ad iram si- guiſicandam transit apud Herodot. VI, 61: ννᷣ xu έφ⁵ οενμενοο. Suidas