— pn14—

RKRaeſiat locus in hac disquiſitione vel minime praetereun- dus. Dicant fortaſfe nonnulli, non fenſuum tantum interio- rum animique affectuum purorum concitatricem eſfe muſicam, ſed cupiditatum quoque perverfärum maximeque muliebrium. Quam quidem dubitationem paulo longius quaeſtioni immo- rando:„num omnia muſices genera ſint excolenda?“ tollere conabimur.

Quis eſt quem fugiat, animum, ira accenſum, ad impetum rabiemque propelli volutatione fonorum vehementi?*)— Quem vero etiam ſemper latuit ſonorum effectus plane con- trarius? Sic, ut exemplo utar, ſenfum altiſſimae quaſi vo- raginis, quam translilire nequit, irritato inſpirat inopinatum quoddam et discrepantes fonos abrumpens ſilentium. Animi motus, neceflario cohibiti, mentem, ſimul obſtupefactam, ut confideret cogunt. Mutantur deinde fonorum genera, nu- meri modulique, et querelae, triſtitiae, poenitentiae, deſide- rii, ſpei, voces lentae, tenerae mollesque emanant. Mens, quaſi defixa imoque animi ſenſu in ſeſe rejecta, etiamſi re- pugnet, ducitur et in pacatis retinetur cogitationibus. Saepe Kufneiat; interdum vero etiam denuo variantibus elemen- tis muſicis opus erit, ut, dum digne viriliterque fonant, ani- muas firmetur et mens ad ſui ipſius puriorem redigautur oonſcienlticn.— ldeo, quamquam negari nequeat, cupiditatibus quoque nimis favere poſſe muſicen, tamen libentius ediceremus cum — Caſſio- *) Longin XXXIX. Tihia audientoes, piaſi de ſtatu dejectos furore replet, im· Preſfoque eorum animis numeri inceffu, ire ipfos ad nnmerum, ct cantum

HIu imitari 2... Hrellm Smatoss cogit; alii quoque ſoni, quotquot ubivis funt, ipſius adeo cytharae ete.