— XXVI—

aut senatores janua non prohibere, quominus tales homines intrent, aut januam prytanei non obstare, quominus laute hi accipiantur; quod quidem hoc loco poeta sibi videtur vo- luisse, quum Dicaeopolis non tam senatus liberalitatem quam legatorum falsorum impu- dentiam aegre feral.

Quare parva mulatione ad locum emendandum opus erit:

roug ds 5e& oddαᷣ᷑ντers lo

ut dicat Dicaeopolis: quum mihi de re publica bene merito illa janua obstet, falsis legatis et similibus hominibus impedimento non est.— 0ude*αοe io νεια ϑσα ex Elmslei auc- toritate Suidae lectioni ouoοεναοε οσνκά o, quum y, dε, uεν, dοα rarissime ana- paestum incipiant, plurimi praetulerunt.

V.

Praeterea hunc versum 127 Schuetzium et Blaydesium recte post zaνta dτ νν αφeννντ collocasse persuasum habeo, quum causam maeroris Dicaeopolidis, illis verbis raνc d/r. oux de ννπ*ꝶ declarati contineat; et verba dmπνιιπ ε&e τσσνꝙν△κuαõ qoarcte cum v.*³ι εκορνςσοα 1¹ εαυνονν οφνο cohaereant; id quod videmus ex Nub. v. 131 et 132 a Schuetzio laudatis

ri caðν&εαρ στεσασασνννεοον⁵α,

A³ν ot 26) ꝙϑςσνσ α, αœ⁸⁵ον. Insuper duo loci in ea hujus comoediae parte, quam mihi tractandam proposui, versuum transpositione emendati sunt. Nam Reiskium et Meinekium in Vindiciis v. 197 ante v. 198 posuisse laudamus, sed lectio zud 1ν/ßJełιεεν 9ετι 11ειέιςιιτ τOν neque eo, quod Mein- ekius vult, uνert-„s“ neque alia conjectura emendatur, quum eam defendant versus a Muellero propositi ex Eub. ap. Ath. X, p. 473 e, quos Meinekius ipse in Com. Gr. III, p. 473 e sic recepit:.

Ey¹ e aA„do uxer d ur drrinu

cije oiulcee acινονꝙ ναννεον εε̈α 1

2rακνν εαιαινοονν ‿νν pτοοςον ti αοειειοω.. Denique ad extremam partem hujus loci emendandam v. 205 ante 201 ponendus erit, quo Dobraeo auctore Muellerus proposuit. Primum enim offensioni nobis est, Dicaeopolidem v. 201, ut nunc numeratur, pergere 8„ ε, quum ipse etiam in antecedentibus subjectum fu- erit, neque personae sed actionis oppositio sit; deinde hac transpositjone recepta Amphithei verba: 6„ ενouæi„ε 0Gα AxXœdeag ad Dicaeopolidis verba: zaiet“ zeleuνα od Ayaoveag oplime adjunguntur; denique totus locus Dicaeopolidis verbis

2„ b O24Oν lœlν εQσαάσαηι dεααάν εie

dε τ ατεν dοοοςι etιαν μοvνoεα 1 clauditur, quum Dicaeopolis ipse his verbis causam abeundi afferat, quod domi ei res ad festum diem praeparandae erant. Itaque neque cum Hamakero et Ribekkio v. 201 et 202 deleri possunt, neque cum Bergkio lacunam hic esse, neque v. 277— 279 in horum locum ex Hamakeri et Meinekii auctoritate transponendos esse puto, quum ne sententia quidem horum versuum hic apta sit.

OQuum jam ad finem hujus disputationis pervenerimus, ea quae prolulimus, quamvis sint exigui momenti, tamen ad hanc fabulam explanandam aliquid allatura esse speramus.

—— oOl