— XVIII—

spectabant, fortasse quid vellet, intelligebant, ex versibus 345 et 723, quos supra laudavi-

mus, alisque appareat. Quare alia conjectura facillima hunc locum emendare malim. Quum enim Ran. v. 756 xcel—⁴μι πσοἀ‿σοσν

rò idA8, de ijuty souν dνμοαμααησνναε

/% ObTOG 00vdo o 6ouog w* Soi et Nub. 314..„

nd⁴ς oν lib, deriνα σ——σσν, tireg eis dds cToixaree aν‿ra

al qò&ενεέ⁴eνένναι roντο r0 G*ε.μ●ρ imperativus qοςονο cum Aibg conjunctus sit, quid est certius, quam hoc quoque loco corrupto Aristophanem scripsisse:

d'ye à υ ꝓ†σ]„, à ο ααάα αοςσ 119

iræh ιrfi„dυννο εαeμυνν ‿άdixνριη⁶ν ut per Jovem Dicaeopolis eum, ut verum dicat, obsecret. Neque erit, qui dabitel. quin illa falsa scriptura facillime scribae errore propter similitudinem verborum

IPOXTOTYTONI et IPOXTOFANIOX oriri potuerit.

Eodem modo scribam, Jovis imploratione neglecta, v. 145 corrupisse Meinekius censet.

Nam quum im codicibus exstet:

naòν diτ ι³ανινναηο ν urνπο†να

d21ν ε αες eν ιός, doTs a. Elmsleius in 7 repetito offendens, prius in d εν, ita ut pater filio opponatur; Dobraeus 7„ secundo loco in 6ςσ νϑυς, correxit, quod saepissime invenitur; Meinekius vero in v1) Ai idem verbum mutavit. Quae conjectura per se apta. minus commendatur quod affirmandi notio, quae in„i) Ai' inest, jam verbo αλ⁴νι indicatur. Ceterum lectionem codicibus traditam et a vetere explicatore probatam, non esse corruptam censeo, quum v. elvat re- peti in verbosa legati oratione aptissimum videatur.

V.

In versibus 91— 130, in quibus Pseudartabas a falsis legatis introductus in scena ver- satur, multa restant, quae adhuc explicatione et emendatione egent. Quum vero ad dis- putationem de hac legatione accedamus, talem legationem, de qua scriptores tacent, missam non esse praemittendum nobis erit; neque explicatio veteris cujusdam interpretis ad v. 61. 7080elg 0 00101 od eoi τονν Muxov aliter intelligi poterit atque Meinekius, Muellerus. Ribbeckius voluerunt; his enim verbis ille explicator indicare vult, illos legatos molles homines esse, ut Morychum; et verissimile est, Aristophanem. quod de legatione ad Regem mittenda Athenienses consilia conferebant, eam inutilem futuram hac scena demonstrare voluisse.*