12

dες Lirn atg rargi rarra IO6ν. 21) e

Sed verbum quo usus est Plutarchus&τπιαυν satis prodit hunc versiculum ex epigrammate esse decerptum 22)“

Seriptorum convivalis elegiæ chorum claudit DIONXSIVS ATHENIENSIS23), 5 Xναα ος appellatus dο τν σeινειοινέσσ ⁴ονπνναϋoς Ʒόνν οοαέοσανααατι ναα ²⁴), quem floruisse Olympiadis LXXXIIII anno primo, quo Athenienses coloniam Thurios deduxerunt ²⁵), memoriæ prodidit Plutarchus Niciæ vita c. 5. TE0ουν ⁷πν dνν% rεννμσασιναμιαέιιο εeν vνσ oixidg roõ Nixiou eoε εᷣ*έαννμματα νά μοωυσινυη, szVIꝑοσ——nu᷑yog un, u‿ron, ogOονμέμκ νοοσ d ulog vαi ο-

vvν τον Xaνον νσeν˙eννένoe, od wd ouανd σεerœ u rijg eig Traliav

drοινιας νeννναιμν νεμνος ᷣακige Oouwioug verba enim postrema zœl— xατιαε Oouioue supplendo nominativo xœ Ʒ½26) ad Dionysium, non ad Hieronem esse referenda quum ipsius sententiæ tenor demonstret ²⁷) tum Bœckhius iam perspexit atque Photius Lex. p. 95 edocet: r pdo eig ueσηε*νε³⁸) dνoν oi ν däππννπν drέιαν oi de 2νοναυτν, oi d 16 Xalαιιι Aiorvgi v. r. 1. Vnqde intelliges alios scriptores alium illins coloniæ ducem statuisse, Plutar- chum vero ex corum partibus stetisse qui inclinarunt ad Alouναον τον μσονν, euius loco apud Photium temere scribitur X*⁵αα⁶e, utique mutandum in Xœνι.

Iam Dionysius, qui floruit circa medium fere sæculum quintum ante Christum natum, non so- lum orationes vel unam saltem orationem, qua Atheniensibus suaserat ut æneo numismate uteren- tur ²⁵) in foro habuit, sed elegias„quoque seripsit easque pro reliquiarum condicione symposiacas, in quibus condendis a consuetudine institutoque maiorum ita deflexit ut, etiamsi non omnes, aliquot tamen elegias a pentametro inciperet teste Athenæo XIII, 78. p. 602 C. ubi Apollo Delphicus oraculum quoddam edidisse narratur rοοdeεας oν εεααμέινοονιτν τπιννπτ⁶σννέκτνιν πάRV ṽ 9 oeor x iovαog 6 AdMog snoinge 6 inimel Xaluoug er rolg Ale„εiοις. Atque ex ele- giüis quæ hodie supersunt unam saltem camque integram ita comparatam esse verissime ostendit Osannus I. c. p. 37, qui in metricam talium elegiarum formam hoc insuper sagaciter animadvertit, Dionysii eclogas elegiacas a pentametro profectas in eundem pentametrum desiisse, nunquam desiisse in hexametrum. Sic quod proœæmii instar iustis finihus inclusum esse videtur idyllium primum unde

est orsum codem terminatur pentametro, quemadmodum amphibrachys in scoliis Præcipue adhibi-

21) Emendavit Wyttenbachius ex cod. Med, Artemidori I, 15. Vulg. apud Plutarch. 6 do& Aurn d. T. 1. cf. Reiff. ad Artemidor. p. 28.

2²) cf. de lugubri Græcorum elegia Spec. I p. 6.— 2³) Vid. Athenæi XIII, 78. p. 602. C.

2⁴) Vid. Athenæi XV, 9 p. 669 D. cf. Bœckh. Staatshaush. der Athener II p. 136.

2⁵) Vid. Th. Vœmelii progr. quo anno Thurii conditi sint. Francof. 1833 4.

26) Similiter Plato Theag p. 126 B. ofg elol re irr0¹, wc OGντα επdσote mcr Oinsiotε ε οOfot ο*⁵οßg.

27) Nam filum orationis sententia relativa et paullo liberiore structura interruptum rursus ex- cipitur verbis: odrog ob 6 T60ν. r. 1. Sin autem idem Hiero subiectum esset verbi quod proxime praecedit&d&rioe, non opus erat repetitione ipsius nominis, qua tamen aegre carebis, quum verbi uzice subiectum fuerit Dionysius, Hieronis qui perhibetur pater. Itaque post Oovolovg colon ponendum est apud Plutarchum, non punctum, ut vulgo.

28) Hoc enim nomen fuit civitatis ante coloniam ab Atheniensibus deductam. Vid. Vœmel I. c. p. 4 sq.

2⁹) Athenæi XV, 9 p. 669 E. ubi ex verbis: x⁴ τ 1⁶⸗ν roıντοων dveyoxipe Kalliuαzs ev Tfi rdν énrooνανν hvo οα* iure meritoque colligitur orationem illam genere suo fuisse insignem.