11

Arrianus ad Epietet. IIII, 9 respexisse videtur: dvcl Xouoinον acœl Zijog ALu⁶αreid cka- vpipvdνκνας ud E*.

Vtut est, elegiarum reliquiæ ethicam quandam præ se ferunt speciem, qualis apparet etiam in tribus distichis uνασαοπτιιοςσ a Iacobsio iam pro elegiæ particula habitis(fragm. 1). Convivalia sunt etiam quinque disticha(fragm. 2) in Theognidis farragine(v. 469— 476) latentia. Nimirum Aristoteles Metaphys. IIII, 3. p. 1015 ed. Bekker. x 7⁴eς̈ βlαον ⁴|οꝓρμαάoν Ʒμέε̈ εrcut, db νᷣα Aurον, doneo dd Loς cdt„Täy Fdο drαννααον πμινννν mν ααςιν εςσ.“ Eth. Eudem. II, 7. p. 1223. 15 0 Sicιααν νmνιμουν α πάν dαeννσαάςναικνοι*τμοιαονσemνmmα 0Xoνασ ςειεο α Ldνννσς φOm„Hdv dο drarzato“ μν ð⁴ςον 2 †p.“ Denique Plutarchus örι ονοέι m1ν σαινε*⁷εναοπο αα Liνοννον cap. 21. Eninouog oleradh— u*h&.ꝗοrεr νπην ανοέαν⁵⁸̈νε ευνι τsς oος olg Tισι ετενοα πνπαετοναe, urol du- Tecirovreg: DTäy dο reναον TOA&νꝙGðι⁷⁸ν †φο, aœαα ταοων‿ Lννν. At quon- jam Aristoteles Rhet. I, 11. p. 1370 eundem pentametrum suppresso poetæ nomine laudavit, Welckerus ad Theognid. p. 141 hanc sententiam proverbialem fuisse censet. Concedimus sane illum pentametrum paullatim in proverbii consuetudinem abisse ²⁰), ipsius vero auctorem fuisse Euenum duplici eoque gravissimo Aristotelis testimonio usque atque usque contendimus. Iam vero constat inter philologos, id quod Welekerus et ipse haud abnuit, Theognidis quæ ad nostram æta- tem pervenerunt distichorum collectionem plura aliorum poetarum compleeti fragmenta, Tyrtaæi, Mimnermi, Solonis. Et sicut tria disticha quæ Theognideis inserta sunt inde a versu 227 usque ad 251 Aristotele potissimum auctore Polit. I, 8. p. 1256 5, 33. ed. Bekker. unum versum afferente Soloni vindicantur(ef. Solonis carm. p. 19 sq. 30.), ita eodem Aristotele fidissimo auetore penta- stichium illud Eueno reddidimus, quod integrum quoddam efficit&ldνυννμιον συννισνοτυινιν. Poeta enim Simonidem nescio quem, qui convivium apparasse videtur, adhortatur ne quem invitum reti- neret neve foras exire iuberet neve dormientem suscitaret neve vigilantem ad somnum invitaret, sed ut ei qui bibere vellet puer adstaret qui poculum infunderet: quod quidem dictum convivale extremo disticho ita prætexitur ut poeta ipse suam animi voluntatem expressisse censendus sit. Ne- que tamen reliqua quæ inde a versu 477 apud Theognidem eum præcedentibus coniunguntur iden- tidem Eueno tribuenda esse disticha testantur Athenæus X, 532 p. 423 C et Stobæus Florileg. XVIII, 14. p. 164 uno ore ea Theoguidi adscribentes.

Vtrum tria disticha(fragm. 5) quibus commendatur vetus illud proverbium: G⁸ακν ατνmτσα Ooxοννιιν Ʒ⁸στς, 6O* τά⁴εν ex symposiaca elegia deprompta sint an omnino ad ethicum elegiarum genus specteut vix ad liquidum perduci poterit: inest autem gnomicus quidam color, qualis neque ab iustis conviviis alienus esse debet. Ad ethicas elegias procul dubio referenda sunt fragmenta 4. 5. 6. 7. Gu. Ern. Weberus interpret. poetarum eleg. p. 255 Eueni elegiis vindicavit etiam bentametrum a Plutarcho de amore prolis c. 4 laudatum: dgre erιιιασνεασι aoòl μνννονενεοσ˙σισι 700 Ed*νν roũτο 1eον‧ ςσ Srrε᷑ναάνιν

2⁰) Sic alter pentameter a Plutarcho de amore prolis c. 4 Eueno adscriptus:* dς ł2x aſs αœƷι⁶ον mπωἀjtaæ XOνon ab Artemidoro I, 15 sine poetæ nomine tanquam 16„% cαg laudatur.

3