10

aliena) an ad aliam elegiarum speciem referendum sit hodie non licet ad liquidum perducere: vix autem Nieberdingius mihi persuadebit carmen illud inseriptum fuisse dexνοςσ Tuα, propterea quod verba iy dexαeνο⁶, quibus explicandi gratia solus Bryennius addidit 1⁰ο%, non titulum carminis exhibent, sed una cum subsequenti tetrametro integrum efficiunt hexametrum dactylicum.

Qua denique elegia Ion Pherecydis atque Pythagoræ laudes persequutus sit parum liquet. MManifesto autem errore deceptus est Nieberdingius qui p. 15 cogitavit de epigrammate in Phe- recydem conscripto, quam tamen sententiam postea ipse mutasse videtur, quippe qui p. 74 reete animadverterit duo quæ supersunt disticha(fragm. 6) Postremam tantum carminis partem esse, non carmen ipsum, atque in iis quæ antecesserunt poetam virtutes Phereeydis laudibus cxtulisse atque celebrasse, quæ deinde hacce concluduntur sententia: Ita hic quidem vir ornatus et virtute et modestia, etiam postquam mortuus est, lætam animo degit vitam, si quidem Pythagoras omnium hominum sapientissimus ille vere sententias(sc. philosophicas) intellexit et edoctus fait.

Ionem excipit EVENVS PARIVS, quem Olympiadis LXXXII anno tertio una cum Empe- docle et Parmenide floruisse testatur Eusebius 1⁸). Iam Eratosthenes in libro de Chronographiis duos Euenos poetas elegiacos eosque Parios fuisse tradidit apud Harpocrationem p. 77 v. EU*„ dο eνανραςοασνν Eννηννοσ ε&ιενεοeν νπεεαισνα αυυνννυιονσ α—‿ꝛe⁷—ποωιςσ, αναeε LOανrodεν— πιν τυ% νονασν μωωςονυςσ μην¶õłö cœdαioug&yν νμνυμοοέειςα˙έασσ /ιςν σμσσσmτνν vεdν- TeOoον μνον uεμννπυαα ε ϑασνέν ασάσν xα TLI⁴rααν Plato autem in Apologia Socratis p. 20 B. Euenum Parium sophiistam quinque minarum pretio virtutem humanam atque civilem do- cuisse ait eundemque vocat poetam in Phædro p. 267 A. cf. Heindorf. ad Phædon. p. 60 D. Har- pocrationis locum si quis cum Eusebii ratione contulerit, facile in animum sibi induxerit Euenum Empedoclis et Parmenidis æqualem distinguendum esse ab eo qui Socratis fuit æqualis quemque Eratosthenes solum clarum fuisse ait. Clarior autem est factus ob ipsam eius in Platonis operibus mentionem, quandoquidem uterque Euenus per se poeta satis mediocris fuisse videtur.

Sed iam altera exoritur quæstio, utri Eueno assignandæ sint quæ hodie sub eo nomine servan- tur particulæ elegiacæ, quæ tamen quæstio in medio versabitur usque dum nova aperta fuerint rerum monumenta. Perinde incompertum habemus num ad alterutrum Parium an ad tertium quendam

.. 5,„ G. sive quartum Euenum ¹⁹) referenda sint r eig Lövνμαον εμνεοωτά apud Artemidorum I, 4. quæ

1³) Chronico p. 54 ed. Scalig. Eunvòg æeyeldg xomnrie Lyvoeo. Eyuacedonlie TNaouerlone vεαακσ lορσ³α εꝓννοεοννo.— Nomen poetæ in codicibus modo druvrôς modo mπσαεοεuvrévme scri- bitur. Im. Bekkerus in Platonis editione constanter scripsit Eunrég, in Aristotelis Vol. II p. 1015a, 29. 1223a, 31. Eönvos, et Gœttlingius de accentu Græco p. 200 falsam esse iudicavit voculationem Eonvéc, ad eandem tamen tacite rediit in indice p. 412 coll. 420. lIam vero analogia nominum Xealννρ, Ansomg, gentilium Aaomrde, ASrdnde, Borounνςο Tuondg z. r. 1. (vid. Gœttling. I. c. p. 198) perducit ad scripturam Eunvde, quam suppeditat etiam Theogno- stus in Crameri anecd. II p. 67, 34. ex antiquiorum videlicet grammaticorum commentariis repetitam. Sic Euuvde idem fere valet quod Kalliog et Ayabi%c. cf. Gettling. p. 200 sq Atqui nescio an Eumvòg hominis nomen accentu distinguendum sit a nomine fluvii Eümoe, de quo vid. Popponis prolegg. ad Thucyd II p. 160..

¹1⁹) Vid. Iacobsii animadv. ad Anth. Græc. Vol, III. P. 3 p 893 sg.