6. quidem omnes ethicam quandam sive didacticam præ se ferunt speciem atque salutari potius consilio quam suavi delectatione hominum animos excolere student. Sic philosophus meditatione subnixus, non qui nascitur poeta?¹⁹) versibus impariter iunctis modo temperantiam in epulis adhibendam atque candidam dcorum venerationem commendat, modo ludos publicos atque præmia victoribus constituta sapientiæ studio longe inferiora esse ostendit, modo civium suorum luxuriam atque superbiam vivi- dioribus pingit coloribus. Ac licet morum præceptis abundasse censenda sit omnis poesis Xeno- Phanea, hoc tamen non obstat quo minus fragmenta 1 et 2, fortasse etiam 3 ad symposiacam ele- giam referamus. Nimirum Athenæus XI, 7 ipse signiſicat Xenophanem distichis descripsisse convi- vium omnis lætitiæ pleuum idemque et priscis et integris moribus consentaneum, quale oppositum esset corruptis ac dissolutis Colophoniorum libidinibus. Quare altero quodam disticho antiquum conviviorum morem commendavit, ut primum aqua, deinde vinum poculo infunderetur(fragm. 2). Quod sequitur tetrastichium(fragm. 3) an identidem ex symposiaca elegia excerptum sit parum liquet, quanquam in promptu est cogitare de ioco quodam convivali qualem suppeditare potuerunt

epulæ dνπ υνος sive οαemνορσ Homericus(Odyss. I, 226. XI, 415).

Quantopere Xenophanes sapientiæ studinm, quod in libris rre* σφ̈◻σες potissimum amplexus erat, elegiacis quoque carminibus excoluerit idque vel celehratissimis Græcorum certaminibus præferendum esse censuerit cognosces ex fragmento 4, quod quidem argumentum uberius etiam tractasse poetam Rarstenus probabiliter collegit ex iis quæ Athenæus post servata disticha addidit verbis: Tolld eε zul dra 6 SeroqHdevνe zud ν εαιον σωσeν&ανωνiεα dαsdννν

Gννσσ œ νιετιανες τ 1778 d,ꝓ1 ε 81009. Neque vulgi tantum, ut Colophoniorum (feagm. 5), insolentem yanitatem acriter increpuit, sed philosophorum quoque sententias quasdam¹), certe Pythagoræ ετιειινωα(fragm. 6) oblique perstrinxit. Duo denique supersunt disticha quæ Nenophanes iam nonagenarius composuit ad carmen nescio quod, fortasse unum ex elegiacis vel plarium elegiarum florilegium modo collectum atque in unum quoddam corpus redactum, ante septem et sexaginta annos iam editum vel potius recitatum, civibus suis denuo commendandum (fragm. 7).—*

Præter pentametrum quem recepimus(fragm. 3) aliquot hexametri supersunt, qui utrum ad epicum an ad elegiacum genus referendi sint non satis manifestum est. Sie Herodianus rεοει τ◻ιο- 21100u ee p. 50 ed. Dindorf. Xenophanis hexametrum laudat:

zal ur dvl dedredh reole zaroeierh. Schol. in Homeri Iliad p. 504(cf. p. 329) ed. Bekker. dmπινεμςριμονωσα σς νοιιιον αάιιον rον uneOtsεᷣνον de τνα νQν, s e, olu, α 2eooᷣeς KOOeρνσ φmυν

3.—„ 1718 μ6% 9 üareDeneos ardv, dA v.

1⁰) cf. Ciceronis Acad. IIII, 23, 74. annot ad Xenophanis fragm. 1, 13.

11¹) Hue respicere videtur Schol. ad Hesiodi Eoya 284. drον νει Qν evο did Oi; rwa oe Touc nc aæνεν qενοοσοe nd aounrde uuοονice GfAove drdxore ireinc Teyerdt zderd rdrru—rε⁵³οοςν ac³ν ουν‿ένν.

„