5 XENOPIHANES COLOPHONIVS, Dexii vel Orthomenis fllius ¹), Apollodoro teste circa

Olympiadem XXXX natus, usqhue ad Cyri et Darii tempora vitam produxit: eni adversa fronte op- pugnat Timæus, qui Xenophanem Hieronis et Epicharmi xæqualem fuisse ait ⁰). Fontem erroris qualem Timæi præs se fert calculus sagaciter indicavit Cousinus, qui fragmenti 17 ed. Rarsten. versum 5. r Lixoον 1ο˙ν ενϑν q ο IIdog d—izεro; ad superiorem Medorum expeditionem Harpago duce adversus Græcos Asiam incolentes susceptam, non ad eam spectare intellexit quæ Dario vel Xerxe regnante in Græciam esset facta. Interpretes tamen, qui, ut Timæus, de posteriori invasione cogitarunt, Xe- nophanis quoque florem inferiori tempori assignare oportebat. Hoc saltem pro certo statuendum, Xenophanem, Anaximandri, Pythagoræ, Anaereontis fere æqqualem⁰), minimum ad annum ctatis nonagesimum sceundum:) et ulterius quoque provectum esse, quandoquidem vere tradidit Censori- nus D. N. 13. Xenophanem Colophonium maiorem centum annorum fuisse: ita ut poetæ ætas inde ab Olympiade XXXX ad Olympiadem cireiter LXVII perrexisse videatur.

Xenophanes adolescens viginti quinque annorum carmen quoddam sive aliud ingenii monumentum (qoovriò) condidisse censendus est, id quod ipse de se prædicat fragm. 7. Atque nescio an co- dem fere tempore Colophonem patriam exsul reliquerit(&xmνπιειανπν τνσ πππεεο, ut Diogenes Laert. VIIII, 18 memoriæ prodidit) atque plures Græciæ civitates perlustraverit, quibus ipse carmina sua publice recitaret, recitaret autem simpliciter non adhibita musica modulatione“). Eundem anuis iam provectiorem Veliam, coloniam a Phocæensibus in Italiam deductam, sedem sibi delegisse probabiliter suspicatus est Rarstenus p. 13, propterea quod ab omnibus uno ore Eleaticæ disciplinæ auctor præ- dicaretur. Atque hæc ipsa disciplina in caussa fuisse videtur ut Xenophanis fere octogenarii gloria demum circa Olympiadem LX per Græciam celebraretur ⁹). 3

Iam Xenophanes duo potissimum carminum genera excoluit, epicum atque elegiacum(nam

quod vulgo additur iambicum in controversiam vocatur), quorum hodieque supersunt reliquiæ, quæ

4) Diogenes Laert. VIIII, 28. Seroqdene 45 I, de Ar*⁶εωσ, OHεε ν p, Ko*οꝓρ⁵ρνοσο. ck. Karsten, ad Xenophanis reliquias p. 1. not 1.

5) Clemens Alexandr. Strom. I p 180 G. rije, 2 LAecr xis Kyον½ ˙eroqdee 6 Kologddeiog nard—er, 3 qp Tictos zœrd T4ουννςα dν Xuνς vedorny ncr Erirνμοᷣ ꝙτνν ετοπντνmη εꝓνον⁶εα, Aro*⁵ι⁶⁶ισιοοσ dd wœrd iν ασαάοαασηοαασντυQν vνεκννdJæ pertsoν aoοmœzeaxerci[O ion] d.„ ν csouo e au KOou Iνα Extremo hoc loco nomen Aabelov aut temere in ordinem irrepsit significante Origine T. I philosoph. c. 14. oObrog ς Kov dlerueiwey, aut invertendus est ordo in Clementis editio- nibus receptus: ,⁸‿οοᷣν mꝑενiᷣ Xü⁵ou e l Aaεsov JO⁶o, Menagio ad Diogenem Laert. VIIII, 20 et Goellero ad Timaei fragm. 64 coniicientibus. Ad Apollodori partes proxime accedit Sotion apud Diogen. VIIII, 18 Xenophanem eadem aetate vixisse narrans atque Anaximandrum, quem Olymp 42 natum esse disces ex Clintonis fastis Hell. p. 7. Sextus Emp. adv. Mathem. I, 12, 257. Sero†̈eε 6 KONXOH†ενσοσ εꝓνεωνero εον τνν τ‿εαασσουαοαασε HLuνενιαεα.

6) Vid Theologumena arithm. p. 40 ed. Boeckh. cf. Xenophanis fragm. 6.

⁷) Vid. Xenophanis fragm. 7.

8) Diogenes I. c. αας εεαe⁵⁴ε œuvrod. cf. Athen XIIII, 32 p. 632 D. Seroqdne d a T6NG el Oeoynte c Dcvodtdme wo oi⁴ν oi 1⁴q0osdpovreg oò rd onlura ueXdlcx- rorονσα τονς ore rofe Aorooe c rff rAer r*Oνꝙꝑœαœν σπσνκοꝓοποσm νmπτσς αενν ⁸ei deαοs dorai dεμ 1u‿ναο οοα vννε εεlονοs. 6

9²) Diogenes VIIII, 20. innuale nœrd ri ο‿μ νννπαιαἀοα cf. Karsten, I. c. p. 4.