4.. Iam primum ANACREON TEIVS, qui florere cœpit inde al Olympiade LV“), præter me-

lica carmina condidit etiam elegiaca teste Meleagro I, 33 sq. 6v αο dvxεioντα το έν μzανν μ́eνο uεπνιασνμα veεᷣταόοοο, eic ϑιυ¶õwGmπιρν Qe Bwmoç‚uiov. Quo quidem disticho Meleager se non solum ex melicis sed etiam elegiacis Anacreontis earminibus flores quosdam coronæ suæ impliciturum esse profitetur. Atque Suidas v. Avαννρέν hunc poetam eerc scripsisse tradit eundemque iν ε᷑ενεεας Iaudat Hephæstio p. 11. Tota autem Anacreontis Poesis quum sacra quasi esset Libero atque Veneri ²), eius elegias quoque tum ad symposiacum tum ad eroticum genus referendas esse censemus. Et quem Critias poeta 7, 5 simpliciter appellat 9uεmeιοσευσ εεενιμιισμα, eundem 7νν Hrxεεtovra hisce insuper verbis alloquitur: oduπαοτεει σοωιιι◻ιμοτι ν ἀςετια ος Ʒαάασ, , d d0% lũ dαναιμαινννsπoõ~⏓Zji'Ev uεενασν Tlς ιααομσνπηνσm—Mr,οοπνπτ⁶οσσασ έmιιινεέεα ⁷⁶υισν ννeidae ieod eibene ToHol dαμεμριασα ldσνταιρσ ϑν Q⁷ Qdo pdrn en., dꝝνρασ ααενενi oτταο ενεα νννρα, BHouαouν νναάν⁴ᷣòεαασσι. Quos quidem vérsus præter scolia ³) et similia convivalia carmina ad Anacrcontis elegias quoque Posse accommodari manifestum est ex duobus distichis ab Athenæo XI, 3 servatis(fragm. 1), quæ sine ulla idonea ratione in epigrammatum numero collocabantur. Sed præterea symposiaco elegi- arum generi vindicanda sunt disticha quæ in Anthologia Palatina VI, 134 inter duανσνέιναάσνννκ⁴ venditantur(fragm. 2), quanquam nullum prorsus præ se ferunt epigrammatis colorem: immo pocta, ut par est, in elegia, non item in epigrammate describit Oννκι ½οοςσπσηαηννννέdς iegde du- quεεεοννσσς, quales Critias respexisse putandus est: atque hunc trium mulierum chorum earumque Baccho sacrificantium cum conviviis fuisse coniunctum satis probabile. Tum hexametri, ut videtur, particulam: olνοαπρα πι☚ιιεηιαόι(fragm. 5) ex symposiaca elegia decerptam esse crediderim. Anacreontis autem tota pocsis quum amatoria fuisse narretur, ita tamen ut eidem vati Venus sine Baccho frigere videretur signiſicante Ovidio Trist. II, 365. Quid nisi eum multo Venerem confundere vino præcepit lyrici Teia Musa senis? vero sane simillimum est poetam elegias quoque ut vino ita amori celebrando dedicasse, Mimnermi videlicet vestigia prementem: id quod exiguum frustulum elegiacum(kragm. 3) indicat, quo Ana- creon Thraciæ cuiusdam puellæ quam in oculis gestasse videtur, quum ipsa eius amorem repudias- set, nullam se iam rationem habere profitetur. Cuinam denique eletiarum generi assignandus sit pentameter(fragm. 6) qpno Thesei lyra me- moratur haud facile quisquam hodiè expediet. ¹) Vid. Clintonis fasti Hell. p. 3. ed. Krüger. cf. p. 13. 15.

2²) Vid. Anacreontis carminum reliquias ed. Th. Bergk. p. 4 sqd. ³) Vid. Athen. XV, 49. p. 693 F. cf. Bergk. I. c. p. 13 sq