56

sunt dνιμιουιιι,⁸⁴) qui artiſicum operariorumque publicorum instar communes utilitates in me- dium afferebant quique, non singulis diis templisve consecrati neque omne tempus et otium unice in rebus sacris administrandis conterentes, in majore hominum frequentia versabantur. ⁵) Quid, quod seriore tempore magnam de se suorumque responsorum fide moverunt suspicio- nem, iisque tantulum habitum est fiduciae,“) ut salutis publicae caussa custodes“) impone- rentur necesse esset. Contra sacerdotes, pro natura muneris sui, pro tota vivendi ratione proque persona sua firmissimo necessitudinis vinculo cum deo conjuncti, eum consuetudine quasi im- plicatum habuerunt; et quo religiosius officio sacro fungi possent, veriti, ne quid amplitudo sacerdotalis acceptura esset detrimenti, nihil antiquius existimarunt, quam ut, fugientes con- spectum hominum atque quasi luce forensi carentes, omnibus abstinerent“) rebus publicis, quas a dignitate sua alienissimas ducerent. Ita sacerdotibus, ut nobis quidem videtur, ex hac sola conditione is honoris atque reverentiae cumulus aecessit.

Sed reperiuntur, qui hanc dignitatem etiam ex aliis caussis profectam esse contendant. Voelckerus“) et Terpstra?¹) primo loco ponunt actatem; ille vel eo procedit, ut aſfirmet,“)

64) O0d. XVII, 582 sqq.: 1ʃ1½„⁴ο Serον εκαε dνςευν αιτοςν επαενιέωιν ον ν, el 1ο) τνν, d ‿ 1εο⁹QmBn—αν, ⁴μτιν,) Lnrα ετάααν, 1 ε‿᷑ντοv J⁴ν, 1 2α εέοσσνß⁵σσ⁶ddν. z. 1.(ef. XIX, 153).

65) Apud poetam vates proelio pugnans interest. Hector unumquemque verbis ad pugnandi studium in- cendere conatur(II. XVII, 215 sqq.), inter quos est etiam Ennomus 000ισRʒ8G½(l. 1. 218); Helenus (011νονπιτιισσν⁶eπη&ρσισο, Il. VI, 76) Aeneam et Hectorem excitans dicit: ues 1εέν‿ααναάοςσ νμι vn⁴οε, ϑ ναεμνοντεε, να Hαα τεέεευνμενο οπαε(I. I. 84 sd., cf. v. 99): idem medio in certa- minis tumultu Hectorem consilio suo juvat(II. VII, 44 sqq). Quin etiam ducis munere fungitur vates, ut Ennomus Mysius, 00νGά,Eꝓ½, qui ab Achille pugnans interficitur(II. II, 858 sqq.).

66) Aristoxen. Selinusius apud Hephaestionem de metris VIII, 1: zʃ8 AAαειοοεασν πνιε⁴οτινπμάαμκενν

105ν dνϑρσσσν οε εμ⁴ἀντες. Cyrop. I, 6, 2 Xenophon suadet, ut suo quisque studio artis divinandi

cognitionem quandam assequi enitatur, orτνασ ⁴ιυ⁷ /&GQννꝛ(υηηνιπνντε τνιν εεένν σιννσοναν deυe ¹ins.... 2* 4ν επν mQμαἀ ντευν εενε,& S010νντ⁶ιασ(ςsεεασρσασην ετεοα ⁵έeντες ⁷ τ⁴ πωαο⁴ τυι ειιν 0„⁴μακ⁶νεέα Plat. Lach. p. 199 A:„ ρσ⁶μος οντι τeτeε, 1) 10„ ⁴⁴erνν τον σeτεσυιννοο ονεeν

211 10„ οσσυησηꝙτ⁷σ mO⁵e⁴αμιεαςα˙⁷ ef. Eurip. Iphig. Aul. 961, Plat. Republ. II, p. 564 B, Plut. V.

Lyeurg. c. 9.

Schol. Dem. Mid.§. 115: 740m R5, J52αοαοσι τςυν εέπαωπππεᷣοονια οοςο μαάἀ ντeis, dre S⁴υοισν urντον

Tν ταά̈ανορꝙνσσσννινðνυσάς ϑυσ⁵ας.

Sacerdotes apud Homerum stipendia non merent vatum instar, sed in castris Graecorum nulla alia de

caussa versantur, nisi ut munus suum expleant(II. 1, 62).

P. 40:„ehrwürdig schon durch ihr Alter II. I, 26., Perperam in hanc rem affert II. VI, 87, ubi

JeOctah sunt matronae honoratae, nec sacerdotes.

69)

70) P. 16,§. 3:„reverentiam vero etiam augebat aetas.-

71¹) P. 42:„Aber der 9 0ν⁶ unterscheidet sich auch wieder vom Priester dadurch, wie wir an dem Beispiele des Leiodes ersehen, dass er nicht schon alt und Greis sein muss.-