53

caede cruentatis, profugus huc illuc errans, supplex venit ad Telemachum;“) ecce Halithersen, augurem**) peritissimum, quem Eurymachus graviter accusat, quod largitione donisque mo- veatur.*³) Num quid ejusmodi criminis apud poetam confertur in sacerdotes? Inique igitur at- que acerbius justo in hos invehitur Nitzschius ad II, 1835 sq. p. 95: Der schmähliche Ver- dacht einer um Lohn falschgünstigen Deutung lässt uns eben sowohl Beispiele von Priester- trug voraussetzen, als er, so wie die Furcht des Ralchas vor Agamemnon II. I, die Abhän- gigkeit der Priester und Priestergenossen von den Machthabern beweist.»

Sed ne ab eo, quod proposuimus, longius digrediamur, sacerdotes etiam deorum instar colebantur“¹) a populo, summus iis habebatur honor,*¹) privatim et publice praecipua digni- tate atque reverentia“*) tractabantur et, ubicunque apud poetam reperiuntur, eorum utique honoriſficentissima fit mentio.“²) Quin etiam hostes his manum inferre verebantur iisque summa religione adducti parcebant; in qua re exemplum Maronis sit nobis instar omnium. Ulysses enim, qui cum sociis ad Thraciae oram delatus, quum, urbe Ciconum Graecis infestorum ⁴⁴) devastata, magna opimaque praeda facta atque uxoribus in servitutem abductis, ipsos ad inter- necionem redegisset,“) tamen Maronem cum uxore liberisque tutatus est“) ab omnique inju-

57) 0d. XV, 272 sqq.

38) O0d. II, 1537 sq.

59) O0d. I. I. v. 186.

40) O20" α τετο 0-1εꝓ: II. V, 78 de Dolopione, XVI, 603 de Onetore; quem in modum poeta loqui- tur etiam de principibus virisque nobilibus ad summum in eos venerationis gradum exprimendum: ut Il. X, 55 de Agamemnone, XI, 58 de Aenea; ef. Od. XIV, 203. XIX, 280; Artemid. Oneirocr. III, 13: 9ες el νς ⁶ρσιοι‿εο Heνeσσι, 1eεοςι ιeι ένοστο ij udvris: zis vdo aμσ τοις Ʒεοσς u 00 1Qτυυꝙνναα⁴ἀομοσm τ⁸.

41) Cf. Plut. qu. Rom. 1135: 2νικάφ᷑σ ις E ν⁴‿εοο dνκυ⁴εεεοποπν 7 1 1eOυσνσ deεέιαμααό Qο⁶ςε vijs αε⁴εlας. 1. 1.

42) Cui hie non statim succurrat amplissimus ille serioris temporis honor, quod in theatro et concionibus ob dignitatem suam sedebant in ordinibus a multitudine separatis? Hesych. II, p. 666: z 8„ 2G eεατοιν αεέασς uννπσενμααννενενινέναις 0ε⁵Ola εοεκισπν ecf. Schol. Aristoph. Ran. 297; C. I. nr. 101, 2421.

45) Hue mihi spectare videtur etiam vox-AιmηQ‧ quae, apud Homerum haud rara, unico tantum lo- co dicitur de sacerdote: II. V, 9 de Darete. Haec vox, proprie idem significans, quod d2.*εαέτοσ (II XII, 109), i. e. qui nihil in se habet, quod reprehendi possit, integer, ab omni culpa vacuus, apud poetam semper in optimam partem accipienda est: omnibus virtutibus ornatus, praeclarus, ho- noratus, genere nobilis(sie de scelesto Aegistho Od. I, 29); eadem ratione Theano ob singularem virtutem vocatur d(II. V, 70), nec aliter vocem-peꝶνν vel peοι–- interpretandam censeo (ef. infra§. 5).

44) Cf. supra p. 17 not. 54.

43) Od. IX, 59 sqq.

46) Od. I. I. v. 199 sq.: O0vενα⁴α αμην⁶σνς mπα⁶ TEσ⁴⁶⁴αμερ 1dè uetν ⁴eντοιενο. Audiendum est ad

14