49

condonat. ¹⁰) Eadem ratione Vulcanus Idaeum, Daretis sacerdotis filium, in discrimine vitae versantem medio ex atrocis certaminis concursu tumultuque eripit ereptumque servat,¹) ⁴s d- 0¹ 40* πe|άν νέε ⁴ταeνες eν(II. V, 24). Quam blande benevoleque dictum! Nec minus huc referas Polydamantem, Panthoi ſilium, cujus interitum depulisse Apollinem legimus II. XV, 321 sq.: od„αο εεμ⁴‿ν εlαα I⁴νοονι ε⁶σν ενν 1rOέιεσ⁶‿άφμυαι Panthous*²) quidem nus- quam a poeta dilucide nominatur sacerdos,“) quae est, ut videtur, caussa, cur Heynius ad I. I. dubitanter dicat: quare? quia, puto, Panthous vir 2αeττιι⁶οο erat;, sed re ipsa totoque ver- borum nexu hoc probabile fit, ne dicam, hujus rei etiam Virgilium testem esse, qui, quod Ilomerus praeterit, nobis Aen. II, 318 sdq. planissime ostendit his verbis: Eece autem telis Panthus elapsus Achivom, Panthus Othryades, arcis Phoebique sacerdos, sacra manu, ete., et v. 429 sq.:«nec te tua plurima, Panthu, labentem pietas, nec Apollinis infula texit.“ At- tamen deus filiis sacerdotis sui non semper in pugna adfuit: Hypsenor, Dolopionis filius, ab

Eurypylo interficitur(Il. V, 76 sqq.), Laogonus, Onetoris filius, a Merione(Il. XVI, 603 sqq.).

Quanta autem fuerit illa necessitudo, inde quoque intelligitur, quod opes divitiasque, quibus templum vel potius deus affluebat, sacerdoti in rem suam quoquo modo convertere licebat, atque non aliter, ac si ipse eas possederit, dives nominatur. Ut Chryses filiam red- emturus in Graecorum castra praemium ferens infinitum ¹¹) contendit; Dares, eσαα⁹ς loedðs IIMασασιιο‧ ⁵) opulentia conspicuus fuit, nec minus locuples beatusque Maron,“⁶) Apollinis sa-

9 2*) op P— P 1— P cerdos, qui Ulyssi res pretiosissimas dono dedisse traditur. Templa ipsa immensis opibus¹* . 14 P Pi* p P

10) II. I. 1. 4350— 457. Intimam dei et sacerdotis necessitudinem clare demonstrat II. I. I. v. 20 sq. et 127, ubi Achilles Agamemnonem sic alloquitur: α.⁴⁴⁴˖ σν τμιέντνν⁷ ν 11 ν⁶ε ϑειρ 00 8,„sed tu qui- dem nunc hanc deo, i. e. in dei gratiam, mitte.-

11) II. V, 23.

12) Cf. II. III, 146; de ejus filiis ef. XIV, 448 sq.; XV, 321, sq.; XVI, 808; XVII, 9, 25.

13) lmmo inter seniores Trojanorum proceres commemoratur(II. III, 146 sqq.), qui a bello cessantes cum Priamo prope Scaeas portas in turri sedebant, eminus pugnam contuentes.

14) II. I, 13.

13) II. V, 9 sq.

16) Od. IX, 201, sqq.

17) De fontibus, unde divitiae templis opesque nascebantur, ef. Hermann.§. 20, 5 sqq. et quae supra §. 2 not. 13— 19 annotata sunt. Ob eam ipsam opulentiam templorum saepius exstruebantur cellae posticae donariis, opibus aliisque rebus pretiosis reponendis, 0⁷π000G10(Schol. Luc. Timon. c. 53: νππ˙ι⁶p&ο 1*eσάστ⁶‧ ⁶τπηεων τν ανυπτοο,» q2αB τ dνμ⁴αα deνπάνεε IOxuεαω: ef. Hermann. Hypaethralt. p. 25.), ut in Parthenone(C. I. nr. 76), 96όαηό, Ode vl di*μμοι νιαι ο dοσσιαστεοσντεαασν eig oig νπονμαά‿αmρετεεένν.⁵Gι⁵ιιμνεμνιαόινGνᷣď‿ ενρα τόνιν sμς⁵ςσαι-ναμόοιο „G., Strab. IX, p. 641: ut Olympiae(Paus. VI, 19), imprimis autem Delphis; ef. C. I. nr. 1570: 6 dε οσυοννευςσ deοεας 2ν ϑιυσσαιι⁶eνυ, d vOderat,&EeAer20 Ydνο,λόν αμιαα, et Valcken. ad Herod. IV, 162.

13