10

ciem esse censens, itemque Voelckerus.¹) Haec vero sententiarum varietas nata est maxime ex his duobus Homeri locis: II. I, 62:.2ꝙ αe dν τνα ⁴ιἀντιν εεεμεοιιεμν, eνσέα ε‿ ⁶eειεοοωιο Joy, et XXIV, 221:) ⅜ ντιες εα ϑοοσντ⁶οπ, teονεs: quibus locis inducti interpretum sin- guli, Hesychio duce, sacerdotes adnumerant vatibus. Eustathius I. I., auctoritate eorum lo- corum usus, 2derw genus esse censet, εοαια υοωοτον, dνεμεοοιπιον pecies; quam sententiam et ipse amplectitur Heynius.) Nihilo secius autem eam interpretationem his locis subjici- endam mihi quidem persuaderi non potest, quum neque ratio grammatica verborumque po- sitio,*) ut Heynio I. I. videtur, hanc postulet, et, ut alio loco explicabimus, res ipsa, qualis se habebat et Homerica aetate et serioribus temporibus, plane repugnet. Quod ab Homero I. l. vates ponuntur primo loco, cum vi quadam id factum censemus, nihilque est, cur eo adduca- mur in sententiam Eustathii, quoniam pro ipsius rei natura vates, quorum munus versabatur in praesagiundis signis, consulendi erant primi, ad teoεas vero et dουοοmνs officium vatici- nandi nisi ut res levioris momenti non pertinebat(cf. infra§. 5). Statuimus igitur in univer- sum fuisse genera personarum sacrarum praecipua duo: unum 1ειω et 9 ꝑ⁴⁶, quo- rum utrorumque summa muneris erat sacra facere diis precesque fundere; alterum ⁴eινεέν quod plures majoris minorisve momenti complectitur partes, ut sunt 0νειοιοτ⁶οσ, lcνοπο⁹ quorum erat propria voluntatis deorum ex certis signis observatio atque interpretatio.*) Jam vero prius illud genus continetur duabus classibus, quarum una est eorum, qui natura vique sua arctissime cohaerebant cum templis, ieoeis; altera eorum, quibus societas cum templis erat prorsus nulla, quique ab hominibus adhibiti privato soli religionis usui inserviebant,

7. 9 0ν001. 0)

a definita ipsorum officii parte desumto.“ Refert in sacerdotum numerum Eurydamantem 0„ειοσπ⁴‿ 10»(Il. V, 149) I. I.§. 5, not. 7, p. 18,§. 6(in quo errore Tittmannum quoque versari supra dixi- mus), itemque Helenum 01000 τ040(Il. VI, 76) 1. 1. 31

6) P. 40, abi dicit sacerdotes sceptro fuisse ornatos, exemplum affert Tiresiam(Od. XI, 90 sq.), qui scilicet vates erat.

7) Observatl. ad II. I. 62(Tom. IV, p. 52 sqd.); ad II. XXIV, 221(Tom. VIII, p. 654 sq.): ⸗Facile ex- spectes h. I. dubitationem, sintne tres diversi vatum ordines an duo; multo magis, si memineris si- milem ambiguitatem A. G2... ubi vidimus, 11,vrb» et genericum esse nomen, et vero etiam de sin- gulis partibus dici. Ex positu verborum h. I. videtur probabile, duo genera 11ννέμν h. I. memorari,

7— 9 xwœ„᷑hous et teονας etc.

0 —

Immo vero mihi in posteriore loco et ipsa grammatica ratio et verborum collocatio videtur aperte de- clarare, 1⁵eνέις et Gνμα ους oppositos esse 1εεισν; quod si non esset ita, nomen A!⁷ονο on tam nude juxta αeππεεν fuit ponendum, sed conjunctio apud leoꝝese addenda potius voci Su 00½001.“

9) Cf. Naegelsb. p. 131 sq.

10) Perperam igitur judicat Voelekerus(p. 42), 900z0098 fuisse sacerdotes: Dass die νοστσιοο eher