9

III. De personis sacris ¹) aetatis Homericae.

Statim hic semel Proponantur tituli eorum librorum, quos in ea, quae sequitur, explicatione saepius afferri necesse erit, tumque titulorum loco nomen tantum auctoris memorari sufliciat.

C. Fr. Hermann, Lehrbuch der gottesdienstlichen Alterthümer der Griechen. Heidelberg 1846.

G. W. Nitzsch, erklärende Anmerkungen zu Homers Odyssee. I.— III. Bd. Hannover 1826— 1840.

Chr. Aug. Lobeck, Aglaophamus sive de theologiae mysticae Graccorum caussis libri tres. Tom. I. II. Regi-

montii 1829. R. Voelcker, Recension des Aglaophamus in Jahn's neuen Jahrbb. f. Philol. u. Paedag. 1832. II. Bd. p. 25 fl. J. Terpstra, antiquitas Homerica. Lugduni Batavorum 1831.

C. Fr. Naegelsbach, die homerische Theologie in ihrem Zusammenhange dargestellt. Nürnberg 1840.

Legimus apud Platonem Politic. p. 290 C: alo? ε ι re Adνκενένν Sοννες τυ᷑ισσ εmπιιυν 1uνε dευἀ⁴eνοω—νμ⁶⁵εμονν έ̈μμυννυνια αν τσ»ναεοντπσαι πτηαιο⁴ εινν Gϑνρσισιονςσ... 21 10% εναἀαι τ⁴ εόι ieOεαιννσαχ νένοο, s 20 6⁴³αων OrGο, αο⁴ ⁴μ̈s ⁹αυωι dσςεdς ϑεος ϑασαινν errlατιπν στσι να „00ν ᷑εκέ⁴μνμςι ⁴ςρεςσςαι, 1σ⁴ dε dνetνμ edνας ννασνσeνμμαν.lαας ναν. Hic locus nos do- cet, corum hominum, quibus opus erat, ut rationi inter deos et homines mutuae,*) qua con- tinebatur divinus Graecorum cultus, satisfieri posset, genera fuisse duo, uαeντειιε, vates, et leoεαs, sacerdotes. De horum utrorumque muneris natura ac finibus jam veteres scriptores eorumque interpretes inter se magnopere dissentiunt: ut Plato“¹) utrosque complectitur uno genere; Hesychius(II, p. 24) refert ¹eοια vel in 2dvreuν numerum; Eustathius) vocem udetecg ut notionem generis comprehendere censet 1eεα, αeννιν vi angustiore et νεκιοοππσ⁶ιον Nec vero minus viri docti recentioris temporis de finibus vatum et sacerdotum consti- tuendis secum discrepant: sie Tittmannus(Griech. Staatsverf. p. 82) Calchantem temere

. 5.— 4 9 nominat sacerdotem graecum; Terpstra*) rem prorsus confundit, ieoεσ genus,„dere spe-

1) Personarum sacrarum appellatione eos denotamus, qui cultum deorum solemnem, hujus cerimonias resque ad eum pertinentes singulas et ipsi rite procurarent, administrarent perficerentque, et alios, qua ratione coli Deos oporteret, edocerent: eos item, qui voluntatem deorum et consilia hominum aperirent atque interpretarentur.“ Lakemacher. antiquit. Graecorum sacr. p. 257; cf. Plat. Polit. p. 183.

2) Plat. Euthyphr p. 14 E: Suuτοοm έ⁵ςάστνs aν τε‿ν 7 6ι⁸m⁷ eoες 2 6*½ο⁴ειιςι τμααςρ A/*,1bν: Republ. I, p. 551 B: G⁴*◻ρεαι‿⁴αοQρQαά‧* εκ οο⁵ας Tενας ν eε⁷ορμ*ααα. Cic. N. D. I, 42:„est enim pietas justitia adversum deos.-

3) Plat. Symp. p. 202 E: ου το ταυ ij uαrrνν QGzαmοεεν να 1 1d⁴.νν εεεοι rενν rιανν νε 160 1G½ Sνdαis α τς τεerds zal zdg Srreορeς ταχι τiωνꝶ ευαωκnetc dœieνννσα pourelcv. Cic. de div. I, 45: „quis vero non videt in optima quaque re publica plurimum auspicia et reliqua divinandi genera va- luisse? nam et Athenienses omnibus semper publicis consiliis divinos quosdam sacerdotes, quos 1εeν Tetg vocant, adhihuerunt“ etc. Plin. Ep. II, 1:„duo sunto genera sacerdotum: unum, quod praesit cerimoniis et sacris, alterum, quod interpretetur fatidicorum et vatum effata incognita„ etc.

4) P. 48: dρτε έν 1⁴ιενν ντε, 81 ε ατονσ ευνια σσά 1dvre νου G 8*⁹οόόσ³ταmQκαχα ieOeds„α ⁶υέιοσισπ⁶⁴οs.

3) P. 16,§. 2:„quos(sacerdotes) modo 14dnτευεςι, modo leonας, alibi aliter nuncupat Homerus, nomine

3