8

dotalia genera hereditaria nullo loco commemorantur, non satis idonea est caussa, quaprop- ter ea tum omnino exstitisse negemus auctore Lobeckio(Aglaoph. p. 266):„Sacerdotia an quaedam hereditaria fuerint, quod affirmat Zoëga in comment. antiqu. p. 3035, dubito, non quia res per se veri absimilis, sed quia nullo exemplo comprobata.»„ Nam si seriore tempore reperiuntur sacerdotes hereditarii, nullo modo post Homerum demum orti esse possunt, quum Graeci, studio communis libertatis atque cupiditate maxime flagrantes, quae beneſicia jure he- reditario niterentur, ea invalescere certe non passi essent; quae res originem illorum esse repetendam ex temporibus antiquissimis clare demonstrat. Si vero quem forte offendat Ho- meri de hac re silentium, is meminerit, aetatem ejus proximam esse iis temporibus, quibus sacerdotes turbis domesticis erant oppressi. Hi igitur, imperio suo eaque, qua antea flore- bant, auctoritate destituti, ut se latebris aliquantisper occultarent, coacti sunt; quamquam brevi temporis interjecto spatio inde emergentes in posterum hic illic salva atque incolumi dignitate sanctitateque permanserunt. Eaque ipsa caussa est, cur cultum divinum, cui ante soli tota vitae ratio Graecorum innixa erat, et ex quo res omnes et publicae et privatae quasi vim suam vitalem hauserant, nunc quidem repressum violento temporum impetu atque in solitudines remotum videamus.

Quamvis autem ab actate heroica non omnis absit honestatis virtutisque sensus atque appetitus, quin etiam certa meliorum morum ac rationis vitae magis compositae vestigia ap- pareant(id quod iis, quae narrantur de vita factisque Thesei et Herculis, aperte indicatur), tamen cultum et sacrorum antistites hujus temporis, quo omnia ad res publicas constituendas referebantur, atque nihil omnino antiquius habebatur, quam ut vitae externae fundamenta ponerentur firmissima, non dicam nullius, sed levioris momenti fuisse nemo erit qui inſitie- tur. Atque quoniam in carminibus Homeri nobis vera et vivida ejus rei imago ante oculos po- nitur, primum omnium, ne, hanc materiam uberius tractaturi, a recta via aberremus, ab Ho- mero exordiamur, et sacrarum et civilium Graecorum rerum fonte primario, de iisque perso-

nis sacris, quae apud eum reperiuntur, nune accuratius disputemus.

rum claustra se receperint, ibique in sancto recessu postea commissa sint— quodnam temporis mo- mentum huic rei accommodatius esse potest, quam ipsum illud efflorescente heroica aetate suppres- sum Pelasgorum imperium?⸗

.1— 44— 1 1„

8) De Hereule ef. Isocr. Philipp.§. 111: 2 νειee σ ydo dν τν½ Eἀd τνένι⁴ινννσχι στdεν ‿αα r104 — 221—.— 4„—„ 4 2 3 7 ¹ 2 7„1 0 8½ 1&A⁴αμιτᷣ2¶αμφμανντ ₰εσGσmoJᴵO αας τααταα εααα α‿eĩαάς ⁴ς π νειιςι ττο αα dε⁴eιεe

—„„ 3 6 à— 1 T0O&εꝓννυη̈νοσ ⁴εν υe‿mο 2α τπτοσ ν deν τ EÄ=1016⁴ν⁸ r†σρέςςεέειν Hermann. St. A. 8 8...2*... 4„ §. 10, nott. 5, 11. Quod ad Theseum attinet, sunt quidam, qui in ejus nomine notionem 1⁰⁶ 90,

i. e. constituendi, pristinum rerum ordinem revocandi, latere censeant. cf. Rreuzer. Symb. IV, p. 269.

—