— m—

illorum libelli Herodicei et inscriptio et argumentum. Quid enim? Qui versiculos illos Aspasiae, vel qui Aspasiae ferebantur— quibus impudentissime irridetur et perstringitur Socratis cum Alcibiade consuetudo— in librum suum recepit(cf. Athen. p. 219 c¹), is ut in eodem libro militarem Socratis virtutem praedicaverit?

Vereor, ne longior fuerim, quam necesse erat. Nam quis est, quin primo obtutu videat pertinere Herodici testimonium non ad ⁶νπαοπ sed ad dα—medoc, vel potius ad totum enun- tiatum? Afferuntur nimirum ab Athenaeo ipsius Herodici verba contra Platonem pugnantis atque continuantur, ut minimum sumamus, usque ad... 06εκαχόσ... rro8. Totus igitur ille locus, quem supra exscripsi, sine ulla dubitatione ad Herodicum referendus. Quodsi vero hanc disputationis particulam Athenaeus ex Herodici libro deprompsit, reliqua ex eodem fonte fluxisse consentaneum est, praesertim cum particula illa cum reliquis artissimo cohaereat cognationis vinculo. Optime autem convenit cum hac sententia, quod et Herodicus(cf. verba supra exscripta) et Athenaeus Thucydidis utitur testimonio. Nostro igitur iure totam Athenaei contra Socratem et Antisthenem declamationem Herodico vindica- mus idque legitima accurataque unius loci interpretatione assecuti sumus.— Democharis verba: Toαοννιοε εαeνsε dμ σφι⁴οσσsαα ασσσαsννο. reνν mGν c²ꝛnõνονανsα eyev, Gοmσαι εxα Sοννμοας oudeis dvν durxero urxοκedu Jöyx, 06'&x& αο⁴α⁴ᷣοοσ ⁶αεασνννν έάνιννιιον— utpote in transitu posita— excipio, quae sine dubio ab ipso Athenaeo sunt usurpata (repetita illa quidem ex lib. V p. 187 d) atque ad suum usum accomodata. ²)

1) Aonrcola 2εντ, οσσ ν Ʒονςσοs didνασνπαασααοσσ ν H1τοι po, ν 100 εοαενοσι e vrie

Eneouνν, ƷƷ⁵ HOιαοο Kouri rotos παιιινειο,—iοσ o*s aασe, oux aαναις με 1νσν π⁵εε ονμνιαα ν Gαν J1*⁶ς Aeuν,Oν QK Kleiulou dA⁴ de᷑ακωυασοmν el Sou⁴det dα²νέι d αdνπ. ⁷αιν⁶νε e‿⁸νςαμ dεν, νλ υνιο q*ανα αιι—τπ ᷣεέᷣμνοω᷑oõOWJrat. x.νις Ʒmπσσ ν—άονασσ αο dmπ Gια παν 7000 11, SAeꝓνςπνσε„νοσ Qισεν odα 6εννs 1. Grενλαον, νοσέ‿μέινν ϑeυι οαeνm—ραυ⁶—νο,

3 16ννι dοꝛme deννοντσι—τπ˙εσονν d.,νμαασν ⁴Lο οdiæ ⁶νi dον. Iude ανοοέ εκες οτ⁶ον, AA dαα⁹ς 6/τνοα ϑυυιαουι.

Quos versus ex libro 7⁶ςα 1⁶ι S1lα⁵⁵ petitos esse etsi traditum non est, veri tamen est similli- mum. Quae sequuntur apud Athenaeum: uvwnyer od, d cd Taoxοα*. 1. 1. paraphrasis, quae vocatur, carminis Aspasiae putanda sunt..

²) Corrigendus igitur Sauppius l. c.— Dixit Demochares: d⁴ν od:“; ιυρμμασε νν oi: xα rl0d⁴⁵- 1wν 46„„ dve α lverat. Haec mihi coniungenda videntur cum fragmento 1(apud Athen. XI p. 508 sqq.) quod pertinere vidit Wilamowitzius l. c. usque ad 509 b: r0⁶0 701* elol xœl*"O, 100„ dαααςνναάQνα ru'es, dvοdicα xα ddοεέναᷣ νres. TOατν„ανο εx doegelac d αο ρb—⁷ vvOεενοσᷣeφνε di„ourelan„d Ala reoSeτoισνOoœ0 ομςσιρ œᷣ Xœlον G IHLeldeug, öc o 6wo, IAdruεᷣ Ʒεᷣρσν᷑sαkε, dadd ul SewoxOdret. x.2 obroc ode rijc rετοε⁴οο υνιοαο νυαeννidao od ,o rode doirouo 1d 021r6, SeAaden dA³ xdœe⸗*h.... radν 63 εA„'elc ex rijc xadic rodurelce xdd 1a, α⁶νμνν‿ ⁶μαμν. Jam optime ita pergitur: d⁴ν⁴ν ν x 9³⁴νμι⁵οσςσ dνκνν o" bx 10100 A6). 7. J.

1*