39

pidis carmina iis versibus poeta ludibrio habebat. quamquam quantum intersit, neminem, puto, fugiat. ¹)

Notandus porro vel inprimis tetrametri paeonici usus cum tetrametro trochaico in diverbiis ita alternantis, ut altero commotio et concitatio animorum maior, surgens indignatio et ira effervescens, altero sedatioris et placidioris animi aequitas et tranquillitas significetur. dicas qualem inter trimetrum iambicum et tetrametrum trochaicum, talem quodammodo inter tetra- metrum trochaicum et paeonicum rationem intercedere. qua numerorum varietate ad descri- bendos mores et affectus summa arte et calliditate saepius Aristophanes abusus est. cuius rei- praeclarum exemplum Vesp. vv. 403— 487 porrigunt. nam non modo unus chorus ira commotus paeonibus utitur, cum ceterae omnes personae hic ut fere ubique ²) plane iis abstineant, sed etiam ipsius chori verba modo tum hemiolio numero aptantur, cum indignatio eius et iracundia vehe- mentius exardescunt. quae quasi ad fastigium adducuntur versu dochmiaco 418. ³) simillima ratio est Acharn. versuum 284— 301= 335— 346, nisi quod concitatior etiam animorum affectio est. itaque non mirandum chori versus hic omnes paeonicos esse uno excepto 285= 336, qui pentameter anapaesticus est. attamen chorum et ante totum canticum et inter stropham et antistropham, rixa paullo remissiore, etiam trochaeis uti videmus. depingunt autem paeones ut in stropha iracundiam chori effervescentem, ita in antistropha summum ei de corbis carbonariae vita incussum timorem. ¹)

Commemorandum denique nonnunquam trochaeis singulos versus paeonicos inseri, qui- numeri incessum quasi accelerent et corripiant. quales versus iudico Themophor. 663, Vesp. 1061= 1092. fortasse huc etiam Vesp. v. 339= 370 referendus est, si quidem eo loco dimeter paeonicus est statuendus. nam codicum quidem scriptura haec est: str. zıvα οςααι ενόωνπ, ant. d,* Ʒεnaye rir„rdor. strophae verba dochmium efficiunt, cui mensurae antistropha repugnat. quamquam fuerunt, qui iambicam quandam dochmii formam statuerentꝰ) hoc modo:

—

sed hanc formam neque pro certo demonstrari posse, nec, si posset, hoc loco

O—— admittendam esse, ex iis, quae infra de dochmii natura ac formis copiosius erunt dispu— tanda, intellectum iri confido. neque vero tripodiae iambicae constitui possunt hoc metro:

——

cum mensura zirak οσσάαασν in comoedia Attica nullo modo ferenda sit. ⁶) ergo

O— ½V 8⏑½ ⏑ᷣ—,., locus corruptus. ac G. Dindorfius quidem, verba ziræ rοꝓ†σαανν επeφ᷑ꝰK interpolatoris vel interpretis 1) v. 1356 pro codicum ⁄νν α Koyres Iéas résva Bergkius suspicatur: aαλ 3 r6n Toag Terrd —— S——. qua mutatione nihil opus.— v. 1357 pro r⁴ τα᷑ cum Bergkio scribendum puto: rd τε‿ο rs. ²) uni excipiendi ii ordines, qui cum dochmiis coniuncti horum leges quodammodo sequuntur. nam qui in Ranis inde a v. 1356 paeones leguntur, cum ad deridenda carmina Euripidea facti sint, nihil contra probant.— cf. Av. vv. 244— 249.

3) libri: ³ τπ⁴ͤνςα ν⁴α εοον eεοσεσσα, nisi quod codex B. Paris. habet 76 quae mera coniectura ab editoribus plerisque recepta est, ut dimeter dochmiacus efficiatur. contra Bentleius approbantibus G. Dindorfio aliisque pro dεαοσενα ponebat deoeᷣ⸗rνοiα creticum tetrametrum efficiens. nihil omnino mutandum. est versus ex dimetro paeonico et monometro dochmiaco compositus, qui versus frequens apud scenicos. vide v. 733.

4) v. 296 Rav. oiν doudyr', pro quo Bentleius zolr dr„deou³x.— v. 336 pro dga rν JAua Reisigius: àο α⁹σ*μινα.

5) cf. Goldmannum de dochmiorum usu Sophocleo I p. 34 sd.

6) cf. Meineke hist. crit. com. I 290.