22 non sine aliqua veritatis specie iudicaveris. tamen eam mensuram maxime dubiam esse negari non potest. idem in ceteris omnibus eiusmodi strophis usu venit. quas de industria praetereo. Accrescit dubitatio, ubi ad fragmenta transieris. quorum in praesentia haec protulisse satis habeo. fragm. 52(ed. Bergk.) ex dithyrambo a scholiasta servratum tetrametrum huius formae

praebet:— OoO S e fragm. 75 ex ſerporchemalo: cuius metrum hoc puto esse: LOU‿———◻—— ——— QO——— ½s— O—

quae metra proxime videntur arGedere ad Glyn. II. nam primus quidem versus idem ac strophae eius primus; alter autem simillimus secundo versui epodi, ut, qui illic tripodias trochaicas statuerit, eum etiam hoc versu eundem numerum inducere sit consentaneum et Bergkii, Mommseni, aliorum sententiae assentiri sic metientium:- C C eO=SC= OL=S= at nos, qui et illic totum versum numero paeonico non intermisso decurrere indicaverimus, hic quoque numeri mutationem reicimus. tertium versum paeonicum esse cum ipsius forma tum praece- dentium versuum natura videtur probare. quo magis mirandum est viris doctis logaoedicam potius

mensuram placuisse sic metro constituto:——S S—; nam verbis medio versu abruptis ultimae syllabae tempus in dubio relinquitur. simile fragmenti 138 metrum videtur: COS—e 8 2

plurium porro fragmm. ita comparati ordines suntt, ut erhul Serti de iis proferre liceat. velut fragm. 76, 181 v. 2, 228(ed. Boeckh.) v. 3 cett. nec minus fragmenti 208 metrum incertum. nam Bergkius quidem mensuram omnino nullam temptat. Mommsenus autem duobus versibus constitutis, quorum alter tantummodo integer sit, sic metitur:

OO O— O——

OGO O G=— ũV— 9OU—S=, ut alterum versum pro dimetro paeonico cum tripodia trochaica accepisse videatur. at quid nos impedit orthio pede vitato sic metiri: U- Ge==eesSee oen=e, ut unus

versus exsistat tetrapodiam logaoedicam continens duabus tripodiis trochaicis cinctam? quam rationem longe equidem metro a Mommseno constituto praeferendam puto. at ut diximus, res in dubio.

Ceterorum lyricorum in reliquiis, si eos omittimus, qui post Alexandri Magni aetatem floruerunt, admodum pauca paeonicorum versuum vestigia, quae quidem certa videantur, nobis occurrunt. primus Alcman commemorandus, quem hexametro procatalecto, quem diximus, continuato usum esse Hephaestion ¹) testatur; v. apud Bergkium fragm. 22, qui versus ex tribus dipodiis videtur constare:

—SS= 2—SI=S== x.

Ex Simonidis paeane quodam ea esse Bergkius iudicat, quae Aristot. rhetor. III. 8 primi paeonis exempla servavit: O= SAr=.. eidemque poetae ea attribuit, quae mox quarti paceonis Beenehn eodem loco afferuntur:

— Coe— ESS— g8US—

Corinnae fragm. 21 coniunctos logaoedicum et paeonicum numerum habet — Q— Oo— G&⏑— ꝗ⏑— G&Goæ

—ᷣͦ—— Os— 2 ₰ Lse g

) Gaisf. pag. 76.