26

Cap. XIII. Carm. III, 27.

Judice professore Lugdunensi hujus carminis tantum tetra- sticha 1, 4, 5, 7 et 8 Horatii, caetera grammaticorum sunt. Summa sententiarum aliqua proargumento habita, amplificationem et ornatum ita resecat, ut sola corporis ossa relinquantur. Poeta, dehortaturus amicam Galateam, quam vocat, suscepto itinere maritimo, mala omina quidem, ait, se non animadvertisse, fau- stos alites potius precibus suscitaturum bonaque vota pro ipsius salute suscepturum esse, sed jam pro anni tempore tempestates et pericula varia imminere. Hoc liberius illustrat exemplo Europes, quam desperabundam adumbrat et post adventum in Creta de misero statu suo lugentem inducit, usque dum Venus ipsam solatur. Quo majore libertate poeta mytho de Europe utitur, eo facilius P. materiam interpolationum in sententiis invenisse sibi visus est, dum verborum gravitate et rhythmorum suavitate hoc poema perfectissimis quibusque accenseri potest.

1. Et primum quidem versu 5 seqq. serpentis imago iter rumpentis jure quodam carpitur. Nam si serpens iter vere inter- rumpit, impius servatur. Sed rumpendi notio non necessario etiam continet notionem tollendi, quum iter interrumpi quidem possit, quin omnino omittatur. Cogitatur, quod in ducat v. 2 dictum erat. Etiamsi mala omina ab itinere deterrere debeant, impius tamen ingreditur. Quodsi minus, mala omina impio fo- rent saluti.

2. Paulo obscuram esse stropham tertiam viro docto con- cedatur; tamen sensus patet cogitanti de duobus temporis mo- mentis. Quando enim corvus ab oriente venit, faustum est omen,