10

facto non versabatur in Vulture Apulo, sed Lucana montis parte. Haec repugnantia aliter expediri nequit, quam si puer extra limen Apuliae fatigatus et intra Apuliam, itaque redux factus, tectus fuisse censetur, quare versus 10 et 11 commatis includantur. Quantumvis ita contradictio certe tollatur, incommoda tamen sententia manet. Ideo jam antiquiores interpretes medelam ten- tantes modo priorem, modo posteriorem versiculum emendare studuerunt. Quum nonnulli codices, haud dubie ex glossemate, pro altricis, nutricis praebeant, intellexerunt nutricem Horatii adeoque ex limen Apuliae fecerunt limina Puliae sive Publide. Sed quum poeta ne patris quidem matrisve nomen uspiam dederit, mi- rum sane esset, si nutricis nomen hic memoriae prodidisset. Ut Bentleius hanc rationem init, ita pro Apulide suspicatur sedulae, quo epitheto ejusmodi mulierculae passim ornantur, cf. Epist. II, 3, 116, Ovid. Metam. X, 438. Sed omnino nutrix hoc loco nul- lius momenti esset, et vocabulum sedulae a nomine Apuliae nimis discrepat, quam ut ex eo prodiisse videatur. ELorum, qui versui 10 medelam afferre student, Borheckius a. h. I. legit Vulture in avio, quod sensum non ineptum praebet, Fea a. h. I. probabilius abdito commendat, comparatis locis Carm. II, 3, 5 et 19, 1. Quae quidem epitheta quum vocabulo Appulo non satis sint similia, ego quidem suspicor, Horatium scripsisse rduo, cf. Carm. I, 29, 10 et infra 21. Lectio 4ppulo ex arduo certe facillime oriri potuit, dum librarius oculis ad exitum sequentis versiculi Apuliae aber- rabat. Hoc vitium vero jam antiquitus irrepsit, quia in nullo codicum, quibus nunc utimur, lectionis varietas invenitur. Quod narrationem ipsam adtinet, fabula de Pindaro, cui puero in silva jacenti apes mel adtulisse dicuntur, IHoratio materiam praebuisse videtur. Si ca eodem modo conformata esset, de grammaticorum