17

convivium instituendum apparari, jubet, ita ut ipsi interesse vi- deamur. Similis argumenti carmina et loca Horatii passim recur- runt, ut Carm. I, 4, 9— 12; 7, 15— 21; 9, 15— 16. 11, 6—8;3 26, 1— 6; 22, 10 seqd. II, 3, 6— 8;3 7, 6— 8; 14, 11 seqd.; 18, 15— 20; 16, 25— 27. III, S, 17; 25— 28; 29, 25 seqq. 32 seqd. 41— 48. IV, 7, 10— 20; 12, 25— 28; 7, 17 seqq. Epod. 13, 6—8; 17, 25. Sat. II, 6, 96 seqq. Epist. II, 1, 143 seqd. Sed si haec ipsa curmina laudata inter se comparamus, de quorum lseyrig nulla subest dubitatio, unum ex altero fluxisse videri possit. Ita I, 4A et IV, 7 non solum easdem paene sententias, sed etiam ean- dem fere oeconomiam ostendunt. Quodvis vero suam habet pro- prietatem, nostrumque peculiarem formam, quam non solum Wenqdelius tantopere miratur, ut v. 6— 12 elegantissimis, quos un- quam protulisset Horatius, accenseat, sed etiam Mitscherlichius et Doeringius a doctrina et elegantia carmen passim laudent.

b. Quum ab omnibus fere interpretibus sumatur, Epist. I, 16 ad Quinctium inscriptam ad eundem Hirpinum pertinere, forsitan operae pretium facturus sum, si ex comparatione ejus cum carmine rationes ad judicium de isevria dubitata facientes eruere studeo. Si enim vera sunt, quae Wielandius in praefatione ad hanc epistolam de ingenio Hirpini et conjunctione utriusque poematis concinnavit, omnis dubitatio de hoc carmine tantum non omnino sublata esset. IIle enim, ut solet, spiritu poetico afflatus, carmine et epistola conferendis Hirpinum ad unguem nobis adum- brat. Non ex nobilissima gente Quinctiorum oriundus, sed ei tantum adscriptus atque a patronis adjutus divitias et honores obtinuerat, ita ut beatis accenseretur. Quo tempore Horatius carmen ei dedicabat, hac re adhuc occupatus, quo tempore episto- lam, voti damnatus erat. Potissimum specie integritatis et hone-

3