18

sinus mirus est artifex. Et ut haec quidem mimesis cernitur tam in sonis ambituque vocabulorum, quam in hythmis pedibus- que naturam rei propositae imitantibus, repraesentantibus, pin- gentibus, ita in carminibus quidem ob metrorum lyricorum bre- vitatem et leges severiores minus libera esse et plerumque in solo verborum syllabarumque delectu versari potest. Saepius vero liberior mimesis in epistolis et satiris ecurrits digna, quae accuratius expendatur..— Quemadmodum igitur noster ¹) Pisonibus pracciit, ne satis habeant, pulchra„ed. etiam dulcia esse poemata, sic, quod for- mam externam adtinet, haec dulcedo duobus potissimum obtine- tur, scilicet literarum soni, et pedum rhythmi cum sententiis convenientia auribus percipienda. Ita poesis tota ad musicam accedit, quae sonorum tam harmonia, quam motu sive tardiore sive celeriore sensus excitat similes, quam quibus cogitationes quaedam peculiares animum afficere valent. Ita si cogitatio na- turae amoenae, pascuorum viridium et gregum luxuriantium, pa- storum canentium et morum simplicium jam per se in pectore humano dulces movet sensus, soni vocabulorum et pedum tam leves et canori esse debent, ut vel rem ipsam auribus quoque objiciant percipiendam(mimesis objectiva) vel animi habitum rem objectam cogitantis exprimant(mimesis subjectiva). 1) Jam primum artem nostri in literarum et syllabarum sono,

2 1“* 1 4 e 8

(de equis currentibus). Georg. IV, 174— Olli inter sese magna vi brachia tollunt.(de Cyclopibus cudentibus). Ovid. Met. V, 376— Quamvis sint sub aqua, sub aqua maledicere tentant ect. ect.(de ranis coaxantibus). 3

1) Cr. Ep. II, 3, 99.