17

frequentasse et haud dubie adamasse, veluti apud Ovidium prae aliis saepe recurrit. Et quis rhythmum in versibus, ut Meta- morph. VIII, 130— Scelus hoc patriaeque patrique—, et vividum orationis v. c. ibidem 22— Armaque equosque habitusque Cydoneas que pharetras—, vel II, 612— Natarum matrumque animae, juvenumque senumque—, dulcissi- mum non sentiat? Verum enim vero quomodo scriptor carminis — Septimi, Gades sqq.— hanc particulam toties usurpare potuerit, vix assequor, nisi quod poetis carmina injuncta minus prospere procedunt. At manum de tabula! Singulas sententias imaginesque praeclaras esse, nemo nescit..

1 C a p. IV. De versibus Hloratii mimicis.

Si verum est, veluti pictorem loqui coloribus, ita poetam pin- gere verbis debere: nihil magis dulcedinem rhythmorum versu- umque augere valet, quam mimesis, cujus inter alios ¹): Venu-

1) Cf. Hom. II. III, 363— Tpx˙ τe al rerpαι dατονρ†αεν tansoe Neigde(de gladio fracto). XXIII, 116— IIoxlld Adxyra, adνπιαυντα, dερωυνπντ e, SG*,μα⁴, Ʒιαo(de mulis gradientibus). Odyss. XI, 597— Abrig Farewra r*do èe rndero dals dveidς.(de lapide Sisyphi.) Aristoph. Av., 736—*, rid, r, rior k sqd. et passim.(de lusciniis) Theocr. Id. I, 1— Add, εQα Jiupe- Clα mαd ⁴ νν⁹ς, ior6e, rich(de pinu susurrante). Virg. Aen. VIII, 596— Quadrupedante putrem sonitu quatit ungula cawpum.

(3)