— 16—

Ad alium interpretem magis notum nobis est perventum, ad Paeanium ¹⁰⁰), a quo historiam romanam Eutropii graece conversam esse constat. Etenim pro necessitudine, quae tunc Graecis cum Romanis intercedebat, fieri non potuit, quin rerum a Romanis gestarum historia Graecis cognitu dignissima videretur. Et quum inter Graecos ipsos nemo esset, qui res romanas graece exponeret, neque multi eorum linguae latinae satis periti essent, Eutropium, quippe qui breviter satisque eleganter, prouti tunc erat recti venustique sensus, Romanorum facta enarrasset, graece convertendum elegerunt. Hinc duo prodierunt Eutropii interpretes, Paeanius atque Cäpito, quorum ille antiquior, cum Sapori et Ormisdae se aequalem fuisse ipse affirmet ¹⁰⁷), circa annum CCCLXXX

floruisse videtur. Cap. 1.

Romanum imperium, quo neque ab exordio ullum fere minus, negue incrementis toto orbe amplius hu- mana potest memoria recordari, a

Romulo exordium habet, qui Rheae

Silviae Vestalis virginis filius et, quan- tum putatus est, Martis cum Remo fratre uno partu ediitus est. Is cum inter pastores latrocinaretur, octodecim annos nalus urbem exi- guam in Palatino monte consliluit XI. Kal. Maji, Olympiadis sexlae anno tertio, post Trojae eæcidium, ut qui plurimum minimumgue tra- dunt, trecentesimo nonagesimo quar- 10o. Condila civitate, quam eæx no- mine suo Romam vocavit, haec fere egit. Multitudinem finilimorum in

Initium Eutropii ab eo conversi hoc est:

Kec. d.

Tyjs Podu Saαudlelae r 1οοιιοιςι Oddν Syërero ⁴εν τε ααα τ⁴αηαιμιαιταεέοοννι m1 1₰d νœd ε- 100„ l„νοεμ εαά als del 1οσνιτα εαά⁴ vi 0OlaOνλμεμν d=αασ οεeν, Od'Te Hεεειον, obre duναν T05reOO»,) 2εν,)rõνυν eνννϑραμνρμαιων σdενιν αᷣαε τνν rO⁴τνι εμννπd zœααo Pu⁵α‿οs, do ε& Peα ASlas, oODrοo mνταουνμιμνν Eoσιαᷣ α̈αεμeνον, 2 AOsl σeνιαιοοσσπνα, 6 rolde œrelxe Jyog, er 16εεμοι*Qνm G!GBdεs†ρ ννμρν προπιεσ eis †⁴—ς. Oð?ros, dvwrldeα—νεέενας ετ⁄ν oν νεᷣ„ονν roς Toi‿αες σ⁵G⁸‿ρσπσOέσνεμινν, ε⁴eςν τι τdzννιον εnt roë d0οuε ⁊τ HNalduνrioν ᷣᷣτeoσαάασο τ⁶m ¹⁰) rod Malou 1ενη⁶⁸ο, Srer 0ʃ ꝛν Lerns d1u⁴mπμι⁴ας ς, zijc òs Ilou œdασντιοοσ αας οοσ τ⁴ τταέοτνν e aα⁴ Ʒ&⁴eσνον τπαοο⁴εενπαεας τεα zerdο al Svεννπυασντν α σιοααοσσ. Olxlo da 6- T d aclegag auri es adroo Bdn, rO⁴τονσ 1εν τ ππααινιν ενα άσνν εαέαςριοενμαν eigedeνo,

bio quod is Hieronymi catalogum, in quo c. CXXIX de Joanne Chrysostomo agitur, graece convertit, inter eos, quibus ipse usus est, lau- dat scriptores; cf. Fabric. B. Gr. I. I. p. 556. (p. 457 Harl.) et Lambec. Comentar. de bibl. Caesar. VIII p. 635 sqq.

1⁰4) Ita enim, non Paeaniam, quod nomen Suidas habet, scribendum esse Libanii epistola XCll, Stephanus Monachus Var. Sacr. p. 502 et

analogia docent; cf. Tzschucke Praef. Eutrop. p. L. 1⁰7) IX, 24. NTdnnos e od ros Idnwot re van Oouls- 3 rots els rij usrsgaæν ⁷dιεter dρτοιαμe νοω; quae verba ab interprete, ut saepius, de suo addita in latinis non comparent.

¹63) In Cod. Eutropii, quem Paeanius habebat, nu- merus XI defuisse videtur.