ut dicitur, magistrum memet ipsum ha- beo? Quamgquan Eusebius Pamphili in decem ecclesiasticae historiae libris maximo nobis adjumento fuerit, et sin- gulorum, de quibus seripturi sumus, volumina aetates auctorum suorum Sdepe teslantar.

15

„og&AGmνανονον ποοeν τον oOiæεlον ενꝓυο orẽga- ν. EyGd de 2d d. 22 „o TsScur. Byd ds 21 deσOeηοαeερμσαι s*ννριιμμενν 2 80 G ένοο odde, dA εμαάαιυσσν εἀαέαοστοο, ς& A6„ᷣ&ο, ddοσπαοον εeνπων_„₃ↄ- s*α 1⁴α εαἀ Loτα Edαιιαοο J INa-‿ εον elg otwc wije Er- 5 f 1.„ e2*,ιαας τιαην εσσοοας 9110ug dsy⁶oνν juey 2 7 έεσᷣεεο ⁵εονισ⁵˙εαν α ²‿ έάτμοστοον, ευοε

ouyyꝗd†ειν μιοσεν, weuν ure ν olεloν 2 1 7 1nν εμανιυι⁴αμν μααριέε³ονα⁴σαι νπονονν

Jam inter veteres philologos de genuino libri interprete lis exorta fuit 1⁰°), quorum alii, ut Jsaacus Vossius ¹⁰¹*y, omnem antiquitatis habitum interpretationi demere volunt, duum tamen Suidas complures ejus locos ad verbum laudet ¹⁰³), alii, ut Huetius ¹⁰s), Sophronium fide et diligenter latina in graecum convertisse aiunt. Ego Joh. Andr. Bosio ¹⁰⁴) aliisque assentior, qui verba translata Sophronio indigna esse judicant. Etenim duum Hieronymus libros suos a Sophronio eleganter esse redditos ipse testetur, in graecis contra parum nihilve elegantiae inveniri possit, immo plurima, nimis presse et cum taedio quo- dam translata, sint dura atque sinistra, neglecto sermonis graeci ingenio, ita ut latina tantum audire tibi videaris, et quum praeterea in singulis nonnulla exciderint, multa contra usum dicta sint, v. c. praepositiones, et tota scribendi ratio ab iis recedat Sophronianis, duae apud Ignatium, Hegesippum, Clementem, alios supersunt, hanc libri Hieronymiani conver-

sionem a Sophronio esse factam negaverim ¹⁰⁸⁵).

¹⁰6) Cf. Fabric. Bibl. Gr. T. VIII p. 194(I. IX p. 158 sqq. IHarl.).

*¹¹) in notis ad Ignat. epist. ad Smyrpaeos p. 237 ita judicat: Versio ila innumeris in locis non est graeca, innumeris quoque in locis male ieronymi mentem eapressik. QOuidguid in Hierongmo est corruptum, eodem modo sese

Hhabet in graeco. Quaecunque in illo Hiero- nmi calalogo desunt,— desunt quoque in illo Pseudosophronio.— Sufficiat diisse para- phrasin illam graecam, quae sub nomine So- plroni eircumfertur, ubigue esse falsam, ubique ineplam et ubique imposturam sapere. Quac J. A. Fabricius Bibl. Ecclesiast. T. I p. 12 ex parte refutat, ostendens graeca hic illic latinis melius se habere, quibuscum cf. Bibl. Gr. T. VIII p. 196(T. IX p. 159 Harl).

Cf. v. Plawr T⁴. cum Hieron. c. 11; v. Tororos Tuſ. cum Hieron. c. 14; v. IIolbzagaoe cum

1 22²)

Mieron. c. 17 et decem alios locos, quos Index Küsteri v. Sophronius habet.

De clar. interpr. p. 215. Erasmus Roterod. ad Hlieronym. de vir. illustr. p. 158 Sophronium vertisse hunc librum neque id sane infeliciter fecisse ait.—

Introduct. in Notit. Scriptor. Ecclesiast. c. 3. Is largitur Is. Vossio conversionem nec valde antiquam esse, nec Sophronii, sed Suida vetu- stiorem, et assentientes habet Huet. I. I. et lib. 1 Origeniar. c. 2, Stephan. Monachus not. ad Var. sacra p. 418, Tillemont Hist. Eccles. T. XII p. 142 et alios..

De aetate interpretis nobis aliquid colligere licet ex eo, quod Anonymus Savilianus(cf. Chrysost. Opera T. VIII p. 293 ed. Savilii), qui post Constantinum Porphyrogenitum scripsisse fer- tur(Fabric. B. Gr. T. VII p. 557. Tom. VIII p. 458 Harl.), Sophronium nostrum, procul du-

1³3)

10⁴)

49⁵)