8

F. S. Admittere oportet, cum tempus anni venerit, bis in die, mane et vesperi per origam.

§. 70. Cum conceperunt equae, viden- dum ne aut laborent plusculum, aut ne frigidis locis sint, quod algor maæime praegnantibus obest.

§. S. Si fastidlium saliendi est, scillae ⁵⁵) medium conterunt cum agua ad mellis crassitudinem, tum ea re naturam equae, cum menses ferunt, tangunt, contra ab locis equae nares equi tangunt.

§. 5. Qualis futurus sit equus, e pallo conjectari potest, si caput habet non ma- gnum, nec membris confusis, si est oculis nigris, naribus non anguslis, auribus ap- plicatis, ³) non angusta, juba crebra, fu- sca, subcrispa, subtenuibus selis, implica- ta s) in deæteriorem partem cervicis, pe- ctus latum et plenum, humeris latis, ven- tre modico, lumbis deorsum versum pressis, scapulis lalis, spina maæxime duplici, sin minus, non exstanti, coda ampla, sub- crispa, cruribus rectis, aegualibus, potius Iigura altis, genibus rotundis, nec magnis, nec introversus spectantibus, ungulis duris.

8—

Sden de xon, u rolddxς Ʒ ιμιοαασς dν 12 dig 16 νο, oοz œl delleg Sdv de das 4α.0‿σόοσ ειυm õVcwrßGoogt, 10„ Agöera, uerd αεοαασς ππ⁴νινετιοοοσασνησιαον adνſ 2dν d ναυε 0d'εα τποοο⁶εeμιφναα, οναιςσέον ανπν, ds vd uedνᷣρν. Orν dε οσυναιά‿εισασι, πσσ „O*τνειο demπμα ται 1⁴α⁴νμσσσι ⁵ι⁴ι) π% déεοr- 109, 1ds Sεαοο diαeαmρσανυðάm doεꝑ εr- xvriοναι*αςο α*ενοασας 10 vduos. Tous d dενας n0O0⁵uα m160! nij ôxeic rou- -OQων ⁊³ dmonud)uu, 1019 vijo guqecos vis *εlas εοαιννοQην αννι τς ννυα.. T- dε 1O» 10» 800 ¼Gα εανον r⁴μꝓe ᷣον§εσαυωeκνοσσέ α 001½ d 1υνσ qυχOάGwœ M Ö h-ͤQα σιιαηιυναέ doοε 2002„, 0Olo d⁶ ⁴μυέιννᷣmσ oοωιιιαιο. T) εᷣꝓρα‿ Ly Exer 2ιαεν, duνμαα ⁴αέ‿αν, uαςν 1υ⁷,cwß·H- Terrroxulae, dr OgOrανέμνα, 1eννννοων drrλν, 2lrν εαηνοεxν, O010160œνν, Sd⁴ν s- iuεενoO 1 esναα των αά‿νένο, or] s doο, uενεενωιμιαεέ̈νονν, εμοιεας μενηας, Sœ Xlovas dνσσςσ, otν eεdνοyνον, d40ℳ⁴οςς ε roouè, ödxer μμνσσα μέν duαmπ⁷, el d 1 Nε*uοσ, 0dOdν ⁴μεσ⁴ςν, 001601 O, dαειμ 69 9, u„ος έιαιιμιιμόιμ̈οωα, dnd eunreolpα oy œ ⁴eντοεκν 6νμμαανις συνιναεενυαυν d- T0 Q)Q‚x ³εαον S 0ε0εν.

— Qui locus sane probat Apsyrtum sua ex M. Terentio Varrone vel ipsum trans-

tulisse, vel ab alio graece conversa mutuatum esse, non, ut supra p. 21 dixi, ex eodem fonte cum Varrone hausisse; sed praeterquam quod nonnulla(fortasse non intellecta, ut §. 8 origa) in graecum versa non sunt, interpres alia(v. c. solstitiun) verbis circum- scripsit, alia de suo et interdum inepte(e. g. quae de laboribus equarum ſetarum dicta sunt) addidit, alia in alium ordinem redegit. Judicare autem ea de re dubium est, quum non constet, quantum in his Apsyrto, qui scripsit, et quantum Cassiano Basso, qui eadem collegit, debeamus. Accedit quod Apsyrtus in Hippiatricis vocabula aliquot latina morborum veterinariorum habet; ita commemorat 1 p. 10 morbum, d ναονόσν°ν ετο

*⁴) Schneider de suo addit cervice molli. V. angusta corruptum videtur; fort. pro angustis. ⁵⁷) An inclinata?

⁵⁴) Mss. 2e|αστσ. ²²) Eadem fere, sed de tauris habent Geopon. XVlI, 5 ex Quintiliis scriptoribus; cf. et Colum. II, 27, 10.