— 2=

vel magistro epistolarum in graecum est translata; nam Themistius ipse in gratione sexta ⁶) sive eο* ρ⁴αωσκσσασmσta se lingua latina uti posse negat. Incipit vero epistola, quae latine non exstat, his verbis:

EI*) dueig derd 1ν ddeεεοωο uyοανεe,„dανς e ⁵κe⁷ιινι εέα α 1 στ*ισασασιπσιαιον vytalνοειαενν.—

Xaloeνν dsας eiνς, d rrareε ‿yyeyduνμιμαέ̈νο, α 2 τπανναέι τ⁴ντ⁴αροοστιασ⁴υν sdν qoυνοαιένονς, ad iς ιοιοσα elννυνεᷣ dορα dπο⁵αiονταςO ν del reεεέυνιαασι πτνααοον Tiες νnν εεεέν τννα σον τνυοσοετι⁷εευμαι ταυν νmνπααινν νν P‿νιμααeοων νꝓννευαιοο, v» d tdναᷣ dꝓενεναων εεενοεςᷣνεν dεα τυ dν⁶‿ρκιυνν ος ε*ιννειασααι τονς dνπννG οεĩDyVal»P d) zdyεννςσ υeed- 1ars, Sd⁴τεοον τοτπνν ⁷τↄτοοεdοννννεςι di iν uνν˙εεαν,*) 1r01S0ενν chyysllav zeνοο- 1ε⁴ασιν, 1 υναοο elρινιννηι εέ̈νααοdοο⁵ανεᷣ Sy d Sdαeαυκνα‿ρσννκννν vυιοαμνμἀνυο εm 16„Oν dο τνυ*τοαυυένν eνεðένν τν sνρασοο νκν dιν τααοραꝓσmxνdνεν, dld œ 1νυν½νεαα Brασιον ⁴eνοσα εἀανν νυσόνν olòν τε 06„O1⁴αemάmν⸗x οονσ⁶⁶dα 1νννε⁷τↄποσιφάνπουοασαη‿mMu(οQvGετσασ. Enel acd zijg«oν dedelae iirord ⁴ddru pleeru eoig, örcy e drαστον dνσα- 1ασιι rdeνπαινιμινμταιι doze elie zœ νυν νκιμοσ⁵ουν ρσςοονπσ⁶ισωνε*τ να εέeντααατν sι τιος, zodro 1d²gre OOντστνον rrO0nTOudnos,&ννο οέ, el 2 162 938 einεrv, xul dnvtu 2α μeνρα iνε π ᷣQνυι⁶στ τνμςᷣ(, 20νν J10ιςσ⁶ςεαν Oddeutœæ„do dοs eᷣrd T6yo 2α 2⁴σειις ⁶ϑ⁶ονμιμν αμόωννοω το TxM.εαιmνμ⁴φσςοοοοοο τ⁵νra, d⁴ ττοοτ⁴ννεραται—εου⁶νν o⁷do" rrαντιι τιν ενμο⁵αουν τππτονπνν.

Quanta vero auctoritate lingua latina tunc Constantinopoli apud imperatores polluerit, ostendunt Libanius(CCCXIV— CCCLXXXVI) et Joannes Chryjsostomus (CCCLIV— CCCCVII), quorum ille ³⁵) latinarum dicit literarum potentiam tantam fuisse, quum, qui latina callerent, honores et divitias accepissent, ut studium linguae graecae negligeretur; alter ²) vero, mores aetatis suae describens, linguae latinae bene gnarum in aula principum esse insignem ibique pro lubitu omnia administrare affirmat. Pro- pterea et Hermogenes, qui anno circiter CCCLX proconsul Graeciae factus est, ut rebus agendis idoneus esset, linguae latinae cognitionem sibi comparavit ¹⁰).

Quod doctrina christiana ¹¹), quae per Constantinum Magnum publicam in orbe ter- rarum Romano nacta est auctoritatem, Graecos inprimis permovit, ut linguam latinam addiscerent et latine scripta in usum suum verterent, ejus rei testimonium exhibet S. Athanasius Alexandrinus, natus anno CCXCVI ²²). Etenim quum inter eum et Arium

⁴) Ab init. p. 71, c. eineg ody re fy, Jiiusal'dunr 2velrυ Ʒννπõtßueis 1e*ar ouroue, rs 2ije d ri pAdrra 0s rods xstus zie lees na- a⁴ειν odεy. or juοeνα. ³) Serm. ad fidelem patrem T. VI p. 190 J. 34

ed. Eton. G τ ralν pdodαe dxnαςεναες εν

7) Vv.&l— vpMrone“ desunt in Cod. Mediol. 72„*. ) 74 58 1 Saetos So 1,1νοĩ al dyra dper varl s-

³) Orat. de fort. sua T. I p. 133 R.„upf? dnd gei 1 Ʒν⁵σοωπ. rijs 10 ν EAArον—ρovfe, n20⁷⁸—ε n, Traltlas, i,ß- 1⁰) Himer. Orat. XIV, 28. roure zar Laelru dαe εασ rode„do h 26- 1) Cf. Dissert. I p. 19.

Tous rνν νων εκνεέισασι dυeroregoue nah elyal μέια ¹²³) Cf. de eo Saxii Onomast. T. 1 p. 395 sq.