— XIII—

arsi versus incipientes; ab anacrusi autem ordientes non frequentiores. videas Ion. 1499, quem versum modo nominavimus¹), Phoen. 109*²), Agam. 1124= 1135, nisi forte cum praecedenti hic versus in unum contrahendus est, de qua re supra diximus. trimetro versum fieri plures loci exemplo sunt, ut Eum. 148= 154, Av. 906; tetrametri exemplum videas Phoen. 320 sgq., quos omnes versus supra commemoravimus. etiam maigqris ambitus periodi hic illic inveni- untur. velut hexametrum reperimus Hec. 1101 sq:: alεοαιοο duππrdεos otdνιον àευμπετès els εααοον, 420.)

etiam ea stropha, quae apud Aeschylum in Supplicibus 418— 422= 423— 427 legitur, unum est ineoμεroov iudicandum, et similiter fere, nisi quod procatalecta, ea periodus formata est, quae in Avibus vv. 243— 246 legitur:

0 9 Aeias ao odvag drudröuoue VAS r απκda wdnτeν, boœuαo τν evdoögovs yio onouve SSSSSeSn éxere Aeναμυνα νν εοενe Maou*ννs. AE=Cn=

Quanto rarius proprios versus ordines paeonici faciunt, tanto saepius cum dochmiis eos versibus et systematis comprehensos videmus. quibus tam facile, tam frequenter a poetis inse- runtur, ut hinc quoque plane apparere existimemus haudquaquam eos diversi atque ipsos doch- mios generis esse. itaque iam in eo est, ut periodos ac versus eos contemplemur, quos ex dochmiis et paeonibus mixtos poetae composuerunt. quorum remotis longioris ambitus systematis diverso paeonum et dochmiorum ordine duo exsistunt genera, quorum alterum dochmiis post paeones sequentibus epidochmiacum, alterum paeonibus dochmios insequentibus epipaeonicum, dum aptiora nomina et commodiora inveniantur, appellare liceat.

Epidochmiacorum igitur omnium usitatissimus dimeter est, a dimetro dochmiaco nulla alia re differens, nisi quod aut monosyllabam ab initio aut nullam omnino anacrusin habet.

SS=SS=SSS=S= dimeter dochmiacus, CC= SOSS=O dimeter epidochmiacus ab anacrusi monosyllaba, O= COCE⸗S- dimeter epidochmiacus ab arsi incipiens. exempla variarum formarum, quae indicantur hoc schemate( ne I, reperiuntur

a. dimetri ab arsi incipientis: Sept. 106: d&ν το ενρασαντμαάν ε5αο. Oed. Col. 1450= 1465,

Herc. fur. 746= 759, 921, Med. 1281 ⁴), Hipp. 366— 367= 674— 675, Iph. Taur. 845 ⁵), Prom.

¹) codicum scriptura ab omni parte salva haec est:&ν*σιρεσεαεεασ εααά* xeer dnε̈ᷣadov reéevov. quem locum

frustra viri docti tentaverunt. ut Paleius:„The old reading again was wholly unmetrical. The double dochmiac is

easily restored by omitting the superfluous é and adding z before v. Or better perhaps,„ο⁸εν œτdde eou

cdeν dmαιενοων νντἀ“, iamb. dim.+ dochmius.“ neutrum probandum: alter est versus ex cretico et dochmio com- positus, alter dimeter paeonicus ab anacrusi monosyllaba incipiens:—V-Ssese — ˙ʃſeüH6—

insequenti versu(exrewνα‿ ασν αᷣάεοσσ) fortasse verbum iambi forma intercidit, ut hic quoque dimeter paeonicus

acatalectus fuerit.— ²) vid. pag. IX adnot. 1.— ³) ιμέςιαοο Hermannus pro νσρεσ quod Nauckius cum scholiasta

delevit, ut pentameter paeonicus relinquatur.— ¹⁴) cτ⁶πειιι μ—⁵ιε xeveic. v. part. II pag. 26.— ⁵) hoc enim loco sic potissimum versus diviserim:

³ Kurlddes sorlcet,—SB—g8S-

³ ααιεέέ Mvᷣa glda,—-OV-— D½-=g-

Tdοιν ε&αν dο,„dον αᷣνν og, OOSS SS=s