— XI—

Suppl. 1074: 9 ́= 5 ͤoxerhia räde ra⁵⁴αιν. trimetri minus frequentes; exempla videas Aesch. Suppl. 428:— O—=O,=O= mij 1d Ae rdy Læéroν ε⁴⁵σ³*ετν]), Soph. El. 1248: O=OD-= 08 rore 11101 ν&⅜ετεοον, Eum. 148: C-S= SS==SS Sñ œ- 'ε*α dyo ³aε. Eur. El. 11697 Av. 906: C-C—O- reaic&ν uo doldalc. etiam rarius tetrameter occurrit, binis ille ex dimetris compositus, ut Eum. 160: 9— O= S= O==O= ndosort αorlæroοοςα dalov dapiov.

Vocalium ante vocales positarum correptionem, qua hie illic in ceteris paeonibus usi sunt, poetae si non omnino vitaverunt, at perraro usurpaverunt nec usquam fere nisi in media- cretici syllaba. huc exclamationem alai ala? referimus, quae ubi cum dochmiis coniuncta legitur, haud dubie sic est metienda: O. videas Antig. 1306, 1267= 1290, Ion. 766, cett. cui correptioni etiam in aliis verbis locum fuisse, quamquam eorum versuum, quos testimonio esse quispiam putaverit,(ut Hec. 1079: odgeiaν τν εέκεν Sept. 122: dedôeroν ds yeuν Tr τεε) dubia ratio metrica est, tamen ex ipsa similitudine paeonum cum dochmiis non coniunctorum per se liquere arbitramur. aliter de primae quarti paeonis syllabae correptione statuendum, cui ea ipsa de causa nulla fides, quod ne in quarta quidem dochmii sede locus ei conceditur. dubitaveris fortasse de Hipp. v. 362, Phoen. 169, allis.

Saepius hiatus occurrit priore vocali aut brevi aut non correpta ac maxime item in ex- clamationibus, velut Ant. 1306(alax alal), Oed. Col. 1477= 1491(Ea àa= 40 26), Hipp. 362, Rhes. 454= 820, Phoen. 296, Sept. 151, 158, Thesmoph. 699, cett. aliis in verbis hiatus rarus; exemplum videas Antig. 1328: Iro"rc. num etiam Oed. Reg. 6617 cf. part. III pag. 13.

Verba cum singulis pedibus finire quamquam dubitari nequit quin studuerint aliquatenus poetae*), tamen totiens ea regula neglecta est, ut minus etiam quam in dochmiis anxie eam poetas curavisse appareat.*) qua caesura neglecta plerumque aut antecedenti syllaba aut sub- sequenti verbum finiri(aut sic-—=O aut sic—OgS omnino non memoraremus, nisi hac quoque re, quam vana sit ac futilis similis illa in dochmiis regula excogitata, etiam planius demonstrari putaremus.

Sequitur, ut paucis de responsione disseramus. cuius breviter dicere licet eandem fere in paeonibus atque in ipsis dochmiis rationem esse. nam primum quidem apud Aeschylum longe plurimi, apud Sophoclem, qui aliquanto rarius Aeschylo ut dochmios ita paeones usur- pavit, ad unum omnes inter se pedes respondent, cum apud Euripidem plus dimidia eorum pars responsionis sit expers. deinde ut accuratius, quanta singuli in exaequandis syllabis dili- gentia usi sint poetae, quanta in variandis licentia, examinemus, longe rursus omnium liberrime Euripides sese habuit, apud quem, complures locos dubiae rationis si addas, amplius quarta pars pedum inter se respondentium aliquo modo variata est. atque in anacrusi quidem longam brevi mutatam Heracl. 81= 102 videmus; fortasse etiam Troadd. 309= 326, quo in carmine verba 7600 7100d, quae post versum quintum strophae in libris leguntur, vel ea, quae Musgravius proposuit, 7oò lou Hermannus post versum primum collocavit monente antistrophae ratione,

¹) quae stropha quamquam tota paeonica est, tamen cum insequenti tam arte cohaeret, ut huc eam referre non dubitemus.— ²) velut Soph. El. 1248= 1268: 00G5 0re]A106ενονν μέεμεεεοοQOhσ dαέεεοαασ σσιι μέαασᷣ dculεεινον, Hec. 1100 Sd.: duπνπτ⁴dν⁵ενοειοαeνοννεινeres ele uαεροο˙˙5εσιν— ³) exempla videas Eum. 148154: 3„Qν mεησ⁷eo έοœeν εοαrri] ruν⁴ςν εειεε dοπꝛ:s exetv; ibid. 257: 5[&ά☚ν àν αάe Nν 262: dυσακνκρνμισοσειον, αm.

2*