——

Syllaba irrationalis num in medio cretico locum habeat, quaerentibus nihil sane nobis videtur causae esse, cur ab iis recedamus, quae de ea re part. II pag. 6 sd. exposuimus. quam syllabam quamvis raro ab Euripide quidem compluribus locis admissam esse arbitramur. quod unde colligi possit, exempla illic iam memorata haec sunt: Phoen. 321, Ion. 695, Hel. 661, Orest. 157, 168. quibus addere nunc quoque dubitamus, qualia reperiuntur Phoen. 109 ¹), 178 ²), 1287 sq.*), qui versus quomodo metiendi sint, haud satis constat.

Orthii, quae certa sint, exempla reperiri quamquam non est in animo contendere, tamen non desunt loci, ubi orthio statuto difficultates quaedam facillime tollantur. velut versus Orest. 185 sq.= 206 sq. nihil video causae, cur non sic metiamur:

œröασοο dvακεᷣνααον dm 1éxeοςα 1οᷣεοανο ĩSπνων αεων πασοεςεεες, pila; U-U G½GEU ASgS=SU=S=S= cf. etiam Phoen. 1287 Sq. ³) nec plus dubitationis paeon quartus primo subiectus movet:- S, quem, ut exempla afferamus, nec Sept. 78 ⁴) nec Eur. Suppl. 1075⁵) statuere dubitavimus.

Agedum de ordinibus videamus ac primum quidem initia breviter consideremus. in quo anacruseos eas formas, quas longe omnium frequentissimas esse constat, disyllabam dico et trisyllabam, omittendas esse apparet, quippe quod tali modo ordines formati aut dochmii sunt, de quibus diximus(O=OS—, aut ex dochmiis et paeonibus compositi(ut ‿C-—SS. quod si unam monosyllabam anacruseos formam respicimus, ordines ab arsi ordientes haud sane rariores sunt, quam qui ab anacrusi incipiunt. haec ipsa longe plurimis locis brevi syl- laba constat, cum ne quinta quidem pars longam habeat. post anacrusin plerumque creticum sequi propter id ipsum consentaneum est, quod ceteras pedum formas longe illa numero supe- rat; septimo fere quoque versu paeon primus occurrit. quarti paeonis post anacrusin certum exemplum non repperimus; nam etiamsi Med. 1257= 1267 verba aluxre, ieree= val duo- uevic pro monometro cum anacrusi accipi possunt(— O—), tamen cum scriptura metrum incertum.

1/ro εασααα autem si consideramus, ordines paene ad unum omnes acatalecti sunt et plerumque, id quod exspectaveris, cretico terminati, ut Eumen. 268, 266. quartum paeonem ut multo rarius eo loco occurrere paene necesse est ex iis, quae de frequentia eius pedis diximus, ita pro numero nequaquam raro reperimus. itaque et ante paeones(ut Aesch.

— v. 4 str. 109%, quod post ror.μιιν in libro legitur, ab editoribus plerisque iure videtur eiectum esse; nam lacunam quidem in antistropha statuendam esse, minus probabile.— v. 10 antistr. verbum intercidisse strophae metrum indicio est. ad lacunam explendam Thierschius odu‿ννωυν, Musgravius Ioνααο⁴ετν proposuit. ¹) ubi verba orvc ar Karoöe pro dimetro paeonico cum anacrusi accipi possunt: — G* —*) locus suspectus. atque Hermannus quidem val ante ασιονα delens post„α⁴α defectum quinque sylla- barum statuebat, ut dimetri duo dochmiaci exsisterent. quamquam ne tradita scriptura quidem ab omni omnino probabilitate abhorret: ⁴ο α οεαμσα εέντεασα εα σαςςσοσναιαν τιυμααισ ueraosοων)ƷƷμινε, unde dimeter dochmiacus na-

scitur et versus ex dochmio et cretico compositus vοοeνν ε½ notabilis:——— é=SS . —— DS- ,—

— ³) qui versus sic fortasse metiendi: œ òùúᷓ=ò 8=SS e vVAeA⏑½

ut dochmii exsistant cum singulis dimetris paeonicis ab anacrusi incipientibus.— ⁴) 9οεενιιαμαι σεο μόνας dxn —=OOOC—.— ⁵) cUxra dde nανων‿—̈ᷣ gOS S=

2