— vin—

et OOSS) et duplici generi(—+O et SSC—) ascribi possunt, tamen hoc quidem loco cum de jis tantum paeonibus disputandum sit, qui dochmiis sunt admixti, ad perpaucos illa dubitatio versus videtur pertinere, ut quae plerumque ipsa ordinum coniunctorum ratione removeatur. velut eam stropham, quae apud Aeschylum legitur in Supplicibus vv. 418— 422= 423— 427, ut nullus paeon primus intermisceretur, propter in ipsum nemo, opinor, pro trochaica acciperet, quod artissime cum insequenti stropha cohaeret ex dochmiis et paeonibus composita, cuius ad rationem metricam et ipsa proxime accedit. nec plus certe de iis paeonibus dubitationis fuerit, quos in unum cum dochmiis versum coaluisse videamus; quo referendi sunt, ut exemplis utamur, versus usitatissimi huius formae:()= O G=S vel OOSU-=-S==O multique alii. contraria autem ratione eiusmodi ordines, ubi cum iambis vel trochaeis coniuncti sunt, duplici plerumque generi attribuere non dubitamus, velut Oed. Reg. 1338= 1357, 652= 681, 665= 694, 649= 678, alios. cf. ea, quae de hac re part. I pag. 48 sqq. exposita sunt. itaque et hic ordo—=, quo frequenter poetas usos esse constat, modo iambico, modo paeonico generi ascribendus. velut Herc. fur. v. 890: σπαeέφααα 893: 40 dα⁴σ, ut iambicae et logaoedicae periodi membra, iambicos ordines putamus, at Oed. Reg. v. 1313= 1321, Herc. fur. 900 ut dochmiacarum partium membra paeonico generi attribuimus. qua in re maxime dissentimus cum I. H. H. Schmidtio, qui dochmios eos versus syncope, quam dicunt, insignes iudicavit hac mensura: O— O-, quem ordinem omnino nos reicere ex iis, quae de natura dochmii disputavimus, nemo mirabitur.

Quamquam hisce ac talibus rationibus ordinum eiusmodi natura rhythmica non ubique plane perspicitur, aliaeque non raro rationes habendae sunt et loci inveniuntur, quibus metrica forma versuum pro certo cognosci omnino nequeat. velut in ea stropha, quae apud Sophoclem in Aiace vv. 879— 890= 925— 936 legitur, de versu 887= 933 dubitare possis, utrum trochaico numero(O==SOd an paeonico(-”== metiendus sit. nam proximos quidem ordines si respicias, qui dochmiaci sunt, paeonicum eum versum iudices; sed cum totius strophae nu- meri mixti sint, versum: dνπι σρᷣνρρα⁴εα„αe, facile quis praecedenti versui: 1 ν% σ⁄ενυόιων εε τποοο, respondere existimaverit, ut trochaicus numerus praeferendus esse videatur. omnem enim stropham sic putamus dividendam et metiendam esse.

ric dν dijrã ν, ie dν ⅓£φαοσπνυνν a) o-SS= S=AS

d ³ιαaν Ʒᷣꝓναν döunvove dyoas, eeS=S=S=S-

d¹ ie OAu‿νμτεεςοeν b) SnS”

9ε⁴em ⁷ urν-S

BoOποαεσισνꝙνππασιιυιννꝙτm⁴νeυιιω εέε mQιοωι dBsenSsn

IAμμέ̈ ν ενασων-—

dmπννο* dxετdιαάα„α- S

.³⁴ειᷣ ε τν Aμάρν d⸗,ἀmαάmνα⸗πνο c) OSUse-e-SS

0voεςς μυ—M0Τeedοαασ ⁶ϑορ⁶σμ, S--E=S-

d.Aνꝑ&ϑενννν dνdoα μ ενοασενν ⁵mπον. ¹) d=SS” a) dim. doch. b) III. doch. III.+ 4. doch. 4. c) dim. doch. d) VI.

dim. ducn.) dim. epidoch.

¹) v. 1 str. pro dn libri Med. Hermannus djfzæ.— v. 2 antistr. post oreoeéνοον ab Erfurdtio ãg' insertum.