— VII—

aut ante ultimam primi CS=S=S=S=SO aut post primam secundi pedis syllabam G=S=S=S=S-=S intercedere, pauci sane pro tanta multitudine apud Aeschylum, pau- cissimi apud ceteros poetas(ut in prologo Medeae unus, in prologo Antigonae duo) versus excipiendi sint. itaque aut declinasse consulto poetas, quoad eius fieri posset, in concursu duorum dochmiorum caesura legitima(C=O=—O- carentium quattuor pluriumque sylla- barum verba aut ita posuisse demonstrandum erat, ut regulae illi convenirent. quorum neutrum demonstrari poterit. nam alterum quidem nemo, puto, contendere audebit, modo obiter longiorum verborum rationem et breviorum omnino subduxerit; alterum quo iure dici possit, — nam modo evenire illud, modo non evenire ut per se est exspectandum, ita sufficere non videtur ad regulam inde deducendam— exemplis aestimetur, quae, quo planius res perspicia- tur, accuratius paulo collecta apponimus. Sept. 203: dxou αα, 204: douœrö ννον 705: naos raxer, 706: uerad dœxröc, Agam. 1175: dreo] Sœον, Choeph. 956: xoοονι—m‚εεα⅞ Ai. 395:—œueνvöraroy, Bacch. 980: pvι—⁷ν⁵μινμιν Herc. fur. 1020: αeρ⁹ει[ Sπ⁵e, 1024: œ.ꝓνμαυτρεας 7⁴α, 1043: raοεαι.εμεμνο, 1053: exννμιεμ̈νο, 1210: xε⁴[x%ενεκ, Hipp. 883: dugex ππιςοασσιον, Iph. Taur. 656: dvaſrevd&o, Ion. 667: Grevxy αᷣeτινν 790: Soνu, Med. 1264: dxεναι τ⁴αταm Orest. 162: drτ †φQοσν 1491: xaακσα᷑ εeε, Phoen. 299: d⸗r⁴ †iοα, 302: ved„ε⁴es, 328: 6uοmσπραν⁶εοονο, 328 sd.: dmτο vyeicac. qui numerus etiam augeri potest. nec minus paene eos huc locos referre licet, quibus elisione duo quasi in unum verba coniunguntur, velut Sept. 219: ær al Gva, Med. 1268: αm¶ 1εαηισꝙ ε, Orest. 326: 2dαᷣασησQꝙQex 1ααιέιααι, quibus locis, si verum quaerimus, caesura nulla omnino inest. tales autem versus haud pauci facile afferri possunt. quae cum ita sint, nullius istam regulam usus ac plane reiciendam esse censemus.

IV.

Quoniam de ipsorum dochmiorum formis, ordinibus, versibus, quae satis videantur, expo- suimus, nunc de alienis numeris, qui cum dochmiacis coniuncti reperiuntur, breviter dicendum est. quo in numero, si verum quaerimus, nec paeones nec bacchii sunt habendi, qui cum eiusdem ac dochmii ipsi generis metrici sint, ueraßol*(i. e. numeri transitum), quam vere dixeris, nullam efficiunt. quocirca iure hos ordines ceteris metrorum generibus anteponemus ac primum de paeonicis, deinde de bacchiacis ordinibus cum dochmiis coniunctis disseremus. ac paeones quidem ut sunt frequentissimi et quasi legitimi dochmiorum comites, ea ipsa re paeonicam dochmii naturam clarissime videntur demonstrare. sed cum prima particula de omni genere paeonum in universum copiose disputaverimus multisque in rebus ab illorum similitudine huc quoque regulas legesque transferre liceat, propter id ipsum hoc loco et pedum rationem et ordinum brevius putamus transigi posse et ea maxime explanari, quae eorum, qui cum dochmiis coniuncti sunt, paeonum propria esse videantur.

Ac primum quidem pedum formas si quaerimus, multo etiam magis quam apud ipsos poetas lyricos in iis, quae huc pertinent, scaenicorum carminibus ceteros omnes pedes numero anteit creticus, qui paene quattuor omnium sedum partes occupat. ceterarum formarum primum paeonem et quartum aequaliter fere poetae usurpaverunt, quorum decimo ferme uterque pede occurrit., et quamquam idem fere, quod de omnibus paeonibus alio loco significavimus, nunc quoque dicendum est, et de cretico et de quarto paeone non semel qubitationem exsistere, quandoquidem, si syllabarum tantummodo schemata respicias, et paeonico eae syllabae(—