— Vv—

16 νꝙ. Antig. 1320, Oed. Reg. 1329, 1340(ubi prior vel brevis est vocalis: ö xοα m αeomτ⁴ ue, dneνεr, e¹o³), Bacch. 1041, Androm. 859, cett. similiter Eum. 145 hiatus in trimetro dochmiaco admissus est, quem propter id ipsum ex dimetro et monometro compositum esse iudicaveris:&mπα εν ν π⁴ ˙ο dνccxee, 00¹, d—Oeorov zcxνv, quae opinio metrica forma confirmari videtur:+ O=S=E-=S=. hinc vel in fine monometri, ubi proprium per se periodi membrum alio ordine non artius coniunctum est, hiatum hic illic admissum esse credibile fit, ut Antig. 1332: b ‿ατo*, Iro Ʒr, bneςα ⁵μακνερεν ναα dν⁴ν el⁴o. Orest. 1537. At in medio dimetro rarissime hiatus occurrit atque ita, ut dubitatio non omnis exclusa esse videatur. itaque aliis locis monometros viri docti constituerunt, ut Orest. 1537: 0 1 röxc, Ereοον els dycν, Ereoν αά döuos(quod probamus), Eur. El. 591: vixcν. 6 gila, dvexe xéoas, dvexe(quod dubitamus); alios ut corruptos emendaverunt, velut Ant. 1319 et Oed. Reg. 657 G inseruerunt. at Agam. v. 1125 coniecturis locum dare non videtur(d 0 ldou: dnexe zs Sς); ubi si hiatum excusationem ab exclamatione habere statuas, simili fortasse venia dignus Antigonae versus 1319— nam Oed. Reg. 657 insertum εᷣ probamus— verbo eye &αφα⁵σασναια repetito. accedit, quod etiam syllabam ancipitem, id quod mox videbimus, eodem loco raro poetae videntur admisisse, quod in iis, quos diximus, versibus scripturae traditae fidem facit.

Sed hae res utut se habent, illud certum est, interdum singula systematum membra ita poetas coniunxisse, ut quamvis exigua inter ea pausa intercederet, qua nec numerus inter- rumperetur et, hiatus ut locum habere posset, efficeretur. et quamquam negari non potest multis atque etiam plurimis locis aut ab vocis quadam intentione, qualis interiectionibus, ¹) imperativis,²) vocativis,³) iterationibus4) gigni solet, aut a verborum interpunctionibus,⁵) perso- narum mutationibus ⁶) aliisque rebus excusationem repeti posse, tamen omnibus sine ulla ex- ceptione locis anxie eiusmodi excusationes requirere perversum videtur. testimonio sunt ver- sus, quales sunt Eum. 259 et Antig. 1341, quos versus supra attulimus, alii.

Similis fere ratio est, ut diximus, syllabae ancipitis. et haec non raro aut ita excusabitur, ut numerus interrumpatur,?) aut, ubi locis dubiis aperteque corruptis legitur, scriptura mutata una cum vitio et ipsa syllaba anceps removebitur. restant nihilominus loci quidam, quibus ne in mediis quidem systematis eam a poetis utique vitatam esse certo demonstretur. ceterum huic et ipsi vel exclamationis plerumque vel imperativi vel similis aliqua excusatio. ac primum quidem(ut hiatus) in fine dimetri syllaba anceps interdum admissa est. exempla videas Hippol. 571: ziννα ϑeμοεεςε α⁶dν; rira Soς 1öyoy; vvene rie goße rl., Oed. Reg. 1340, quem versum supra ascripsimus, Antig. 1287, Sept. 996, Phoen. 176, Hec. 699, Ach. 490, 494. compluribus locis aut verba aut ratio metrica dubia, ut Alc. 414, Phoen. 177, Eum. 783.

¹) ut Eum. 145.— ²) ut Oed. Reg. 1340.— ³) ut Oed. Reg. 1329:

4n62ν ας ν, Ar³dνν, giaod, 5 xczα αeαάreddν vο rd u πάďνε.

⁴) ut Antig. 1319. Herc. fur. 1060: söde«; vuο, eödee] unvoy Sewoy xrh.— ³) ut Hec. 690: Ereoα ςσν τeεουν xαł αᷣ̈κέ ν*uοε. oudéror doré„νuxos ddäxακεονos dαεοσν εισονeec.

*) ut Herc. fur. 1059 sq.: A M. Mlyxœ νeπος μἀνᷣ᷑ο σρο νποs od 56A.

XO. Sνdee; A M. val, eudec.

nisi forte hoc loco hiatu finis periodi indicatur. quod idem de v. Hec. 690 facile quispiam suspicetur.—*) ut Sept. 82, 86, 115.