— Ijv—
His atque talibus indiciis etsi nequaquam omnibus locis dubitationes tolluntur, tamen id quidem satis declaratur, usitatissima maximeque frequentata in periodis membra dimetros esse, qui plerumque aut per totas periodos totasque strophas continuantur aut longe praestant numero ceteris membris ac praevalent, raro pro multitudine carminum dochmiacorum desunt. accedunt monometri et trimetri. et hi quidem quomodo compositi sint, supra dictum; illi autem quamquam plerumque cum dimetris vel antecedentibus vel subsequentibus coniuncti trimetros efficiunt, non desunt tamen loci, ubi secernere eos a dimetris satius videatur, ut, Ant. 1310= 1332, Orest. 144. quin etiam plures interdum monometri continuati leguntur nullo artiore inter se vinculo cohaerentes, ut Av. 427 sqq. quibus de rebus, ubi de stropharum compositione agetur, accuratius erit disputandum.
Est autem periodus dochmiaca ενμα εᷣ dοναυν, quod, si accurate et severe agitur, nec hiatum aut syllabam ancipitem nisi in fine recipit et eic zeleidv οαodrat Aésoy ultimaeque longae solutionem repudiat. atque ultimae syllabae solutione quidem ut plerumque, ita non semper in fine periodi poetas abstinuisse supra demonstratum est;¹) nunc de hiatu syllabaque ancipiti deque verbis cum ordine finiendis pauca addantur. hiatum syllabamque ancipitem simili fere ratione dici potest poetas in mediis periodis plerumque illos quidem vitavisse, tamen ut hic illic admiserint. quamquam non pauci eorum, quos huc aliquis referat, loci ita sunt comparati, ut iure dubitari possit, utrum finitam rectius periodum esse an continuatum numerum dicamus. velut Choeph. 935 nihil est causae, quod non duas potius periodos quam unam statuamus, ut hiatus— nam de syllaba ancipiti post videbimus— in verbis oeoνα εμμοε nihil offensionis habeat. similisque plurium versuum ratio. aliis locis aut scriptura aut metrica ratio dubia est, ut Eum. 783 x⁴ϑνσιmν†ο. neque vero desunt loci eiusmodi, quibus tali modo rem expedire non liceat. velut Antig. 1319 sq.&y vdo νꝙ εꝓ εέ̈αα ν μεένεοε, nemo, puto, qui cum totius strophae compositionem tum solutam syllabam in verbo uες considera- verit, dubitabit, quin verbo ες periodum finiri non sit credibile. nihilominus antistrophae verba eodem loco hiatum praebent: α. ταν αα τ⁴νυ⁴, ε⁵μιι mμμέμανεοσο, Odd“ Ʒπτπαν ττ ¶ τι οον 76o mμιρι.
Admittitur igitur hiatus saepius quidem in fine dimetri. videas praeter hunc, quem nominavimus, locum Eumen. 259: rreoꝭ Sετε πηαεεαες ded dνιοoνunodexos ε&ειι νενυεμασασ
xr ν daxdο⁸ στενν, éo;u, ecl=SS=SS== réxε α‿ το œν⁵⁵ενινμοιν ναοα. VCS Orest. 147 sdq.: 10˙, droenuao dg 5m690y gtᷣooνodv. vœl otoo OOS— SCW=Se8=Se= xdrxꝓε ecrcye, 2508 drostaas, drοεέιμας ⁵ν ᷣᷣ ½ abyr cmõdos d, 311 Ʒοεέοο εεμιεε nore. OeᷣGUG 8M¼A¼sE roouiu„à&ο ne*εν 39* evεσεεd. O 8ÖF— ᷣ— O—— ᷣ— sententiarum etiam ac verborum nexu dubitatio saepe removeri videtur, ut Iphig. Taur. 856 sqq.:
de?ν&ieeeos, yyo, Axdsus nαο eẽ Sυμον ν ddνονα*⁷. 8S A⁴οαœ οέοωιυ dον τν dyο᷑ναœe᷑ geð geð Tεονεευνν τνν gxe. huc anaphoram quoque referre possis, qua totiens poetae usi sunt, ut Orest. 323 sq.: ruviμμεᷣναά dixαũν, riviesdeẽ ovov, ceιανεενυονσ, ααάνιιπκαντενοωνα. nec minus personarum mutationes eodem pertinent, velut Orest. 152 sqq. sic est dividendum: XO. nοσ ε&ꝓeαενέα 6yoν εντ‿⁴dos, gpilc, riv ruxæν εννπ; riu de u‿‿ᷣαoodv;
¹) part. IV pag. V sq.
HA. E⁊ον μέιν εᷣμmρμν⁸ενοε, SOα᷑ dvcoréwel. XO. ri gis; ³ 2ddœ.