— XVII—

Sunt etiam loci quidam, quibus arseos longis binae breves respondeant. videas Suppl. 349= 361: gvydda εοατ⁴ονμνν άr. à⁴εέι έοαοꝓν,‧ Agam. 1121= 1132: 0 6 00αοα—*æάr ie dyaod ris. huc etiam Sept. vv. 204= 212 referendi sint, si Seidlerum ibi in antistropha sequi liceat: doοατm mσναιυιπιω ντοον Ʒυντν‿άr- εονσσσπέννοο ιρεέ‿ας.

Creticus porro dochmii num molosso mutatus sit, quaerendum. quam in rem exempla- afferri possunt duo loci: Sept. 698= 705: Smπποτο τονο τας οd κεακα⁴ανσι έ‿ 1raos draxev, emre* dasu et Agam. 1117= 1128: dxögeros Jνε έ e„„ν⁴ο eεiνxet, quorum utrumque ab Hermanno impugnatum esse nihil paene mirum, qui pro daiuο adoptabat aAluνeν, pro reöxe⸗ autem zörel. quod eo magis improbandum, quod hanc syllabarum mutationem, quamvis rara sit apud Aeschylum, ceterorum poetarum usu haud paucis locis firmatam videmus.

Denique vel in fine dochmii raro pro longa brevis videtur posita esse. cuius rei si non Sept. vv. 481= 521 aut Agam. 1410= 1429, at Agam. vv. 1166= 1177: 4mνννο‿‿ ϑςεσο- uErac= JOεοα ϑςαμιπιασατοoοᷣα documento habeantur.

Atque hi quidem, quos adhuc consideravimus, loci ita erant comparati, ut inaequalitas responsionis aut ad anacrusin aut ad singulas cretici vel paeonis syllabas pertineret; nunc quaerendum, num etiam utramque apud Aeschylum in eodem dochmio discrepantiam coniunctam inveniamus. quod nec affirmare pro certo nec refellere in animo est. sunt enim loci quidam, quibus id factum esse non sine causa aliquis indicaverit: Suppl. 351—= 363: Ai τος, r“ d⁷* ⸗ 160:6wa eν et Sept. 156= 164: rd ſoxet, ri yevicoerde= Oyxa oò rö. at enim neuter horum locorum suspicione caret. ac priorem quidem, quamquam mutilata est antistropha, tamen ita, ut scribitur, ab Aeschylo profectum esse a probabilitate non putamus abhorrere; alter graviorem dubitationem movet, cum praesertim, id quod supra docuimus, unicum eius formae in operibus Aeschyli dochminm praebeat(——=S), quam etiam apud ceteros scaenicos rarissime reperias.

Secundus ab Aeschylo tragicorum diligentia in exaequandis antistropharum syllabis adhibita procul dubio Sophocles est, cuius in fabulis, si in universum aestimes, amplius quarta pars parium inter se respondentium inaequaliter formata est, ita tamen, ut singulae inter se non paullum tragoediae discrepent. velut in Electra undecim, in Antigona, id quod mireris, vix duae partes dochmiorum prorsus eandem in stropha, quam in antistropha, syllabarum rationem praebent. at illud rursus cum Aeschylo Sophocli convenit, quod apud hunc quoque plerumque discrepantia tantummodo ad anacrusin pertinet. et dactylum quidem pro tribracho positum multo rarius pro numero parium inter se discrepantium quam apud Aeschylum reperiri nihil sane mirum, rarius enim omnino anacrusin dactylicam apud Sophoclem occurrere supra demonstravimus. videas hos locos. El. 1246= 1266: Gννέφαό εστεέ‿αρ☚αε= 168 mrd⁴οος Erεν ταςιεο, Oed. Reg. 657= 686, 1342= 1362, Ant. 1310= 1330, Ai. 402= 420(2).— tribrachum iambo mutatum repperimus Ant. 1264= 1287: A,ετοντπνςι έ&μέννέoνς—- 1tra 90 Aöyov, Ai. 348=356, Oed. Reg. 1329= 1349, 1455= 1470, Ant. 1273= 1296(2).— parem fere numerum talium locorum reperias, ubi spondeus ponatur pro iambo. Ant. 1275= 1299: 0⁴ι ταάφάνραηι τονzdaas, r0„ dν εέꝓærſra, ibid. 1311= 1333, 1317= 1339, Oed. Col. 836= 879, 1477= 1491(?).— iambum dactylo mutatum Ai. 880= 926: duνιν οναι dHρe—= errνσeενν cxdν non ferendum ratus

G. Hermannus ante dımπovc addidit dμας, quod cum et metro et sententiae satisfaciat, nobis 3