— XIV—
à³ TOνυοο&νϑιυνsοσς dυμας̈o ε εοαs, tr. iamb. Aaßsé uε, 1aρεᷣ εε, röc eiα dε τέα. ò Oͤ A” gẽéoe e τνν. dnays u dnay änay änays auec OCC= Oe”se 11.ρ½ mεᷣνα2. tr. iamb.
in tertio versu ultima vocalis verbi xio correpta, quamquam hunc quidem versum aliter accipi posse non negamus. etiam Oed. Reg. v. 662: AAν, Smre ³εο num pro dochmio sit habendus, haud facile diiudicaveris. cf. part. III pag. 13 adn. 2.
De sexta syllaba idem fere est, quod de prima, dicendum, non deesse tales quidem locos, ubi correpta eius syllabae vocali accurata responsio efficiatur(velut Soph. Ant. 1307= 1329: ri εν oux dvraidv= d zd⸗αm μι), sed id non tanti momenti videri, ut propterea correptionem huius syllabae admissam esse existimemus. nec magis nos, ut id factum cre- damus, versus Herc. fur. 1052(„†νοο 5 59=, d d) et Hel. 694(αexοmππιιαων ςαααν) movent, quamquam nullum praeter hos dochmium eius formae(+‿=——) repperimus. ¹)
Septimo loco correptionem exclusam esse nihil sane mirum; quam in octava, id quod vix exspectaveris, raro poetae videntur admisisse. videas Eur. Troadd. 269: 1 166"% aas; dod uοι ⁴(ε‿εο τωι⁄σειι; at versus Oed. Reg. 1350:&laße ³εν d τe—νο ⁵ονυνιο⁶) et Rhes. 822: rör d νον, dre Gαm] yyeloc huc referendos esse, cum praesertim ad alium protinus numerum transeatur, vix crediderim.
Quod si singulorum poetarum rationem et discrepantiam accuratius paullo consideramus, severissimus, ut ceteris fere in rebus metricis, sic in hac quoque procul dubio Aeschylus. corripitur apud eum vocalis ante vocalem nusquam nisi in altera dochmii syllaba brevi,— nam versum Sept. 970 dochmiacum non putamus,— paene nusquam nisi in interiectionibus, nusquam denique, si certa quidem exempla respicias, nisi ab ineunte periodo rhythmica. ac de altera quidem lege, ut nisi in interiectionibus vocalis ne corripiatur, unum video— nam Eumen. v. 255: boa do udâνò as verba 50 5ν interiectionum paene loco habenda sunt— unum, dico, video, qui excipiatur, dochmium Sept. 89: 5G6 drreo ειμεέ̈ν. quae cum ita sint, tamen animum non inducimus, ut neglecta codicis auctoritate cum editoribus quibusdam œrdνres onreo TelNo scribendum esse censeamus. sed ob nullam magis causam G. Hermanni coniecturae illae Sept. 135 ³) et 164 ⁴) in dubium videntur vocandae esse, quam quod simul et alteri et tertiae legum a nobis propositarum officiunt. et quamquam utroque loco nomen proprium quispiam excusaverit, tamen in dies magis has mihi scripturas, quas fuit cum probarem, displicere libere confiteor. prima vero lex haud scio an omnium minime exceptionem patiatur. quare im- probandum, quod ipse olim Sept. 154 tentaveram: ³—*φ◻ Aoreulc, quo verisimilius fortasse fuerit, quod etiam ad traditam scripturam: 4oreu iα à ³ propius accedit: 4Oresνςα qiac. nec vero magis probabile aut, quod eiusdem fabulae v. 699 ⁵) pro tradito iονꝙ com- plures viri docti, ut nuperrime J. H. H. Schmidtius, maluerunt, Siov, aut, quod vv. 89 sq. pro codicis scriptura optime conservata: ò leuxaorts öovrct daoòs eu onne, ponere ausus est is, qui totum fere hoc carmen choricum perversissima emendandi ratione foede turbavit, G. Din- dorfius, Ievxordem—⁷ 1eds öνerat Snl röAv.
¹) at exstant plures dochmii huius formae==-=, et unus quoque huius— O=——, ut supra demonstratum.— ²⁹) videas part. III pag. 12.— ³) KAduν εmννινμιον— ⁴) Oyxd dneg odeαα.— ⁵) αbs os xeεx³νοσσιι εον εν ακα̈οσνσι α.