— XIII—

Euααο quamquam est quoque, ubi interiectionem μ(vel oi⁴οl) aut pronomen personale syo aut pronominis possessivi&uος genetivus sequatur; velut Eur. Hipp. 817: ³⁴μιοι(ν⁶ tꝛτιωονσ Troadd. 265: iο ε&ꝓςν τας, Hec. 1098: Gμο ιέιι⁴‿ 1⁶υας, Soph. Ant. 1265: 6μέο ⁹νμιν dνν μαν alia verba raro interiectionem sequuntur, ut Soph. Ant. 1288:.α, ⁶ια‿τν ν d, Ai. 846: ⁶μο o§ ⁴lνντα. at Eur. Iph. Taur. 652, ubi Kirchhoffius proponebat: qedꝰ—es, dmπτνπαιυασ, traditam scripturam&ed—eõ, dννα probamus. nec vero desunt loci, quibus alius verbi ultima vocalis corripiatur. quales sunt Aesch. Sept. 86: Soα ινπιεο τεινεονν Eum. 255: 5olα doα uανν ad, Soph. Ai. 348 sq.: 2à6 ν!Q(◻⁶‿ν ꝓσ⁴ςων, 6ο εέτ* ε&μφιέ̈νοντε qui numerus aliquanto accrescat, si doctorum virorum emendationes his locis sint adoptandae. Aesch. Sept. 135: Kãduov αννναυμοων(sic enim Hermannus); ibid. 164: Oyxc dneo εο(idem); Soph. Oed. Col. 1499, quem versum Gleditschius verbo Oyceõ addito explebat: Orεκνο, dισ, ds, cum Triclinius posuisset: mενσαοων νακαι⁴.; Eur. Iph. Taur. 852: gy&y εαεος.(sic Kirchhoffius pro tradito sy uεeos.) sed hae emendationes dubiae. at Eur. Hec. 692 et Andr. 856, ubi contra auctoritatem librorum viri docti scripserunt: Aμέα εένκιονσα't lεr der uε τ˙— traditae scripturae retinendae sunt. nec magis huc referendum putamus versum Ai. 412, quem quidem sic metimur: 7 οꝙμισοοιι ⁷ ‧— OCS=S-. denique haec correptio etiam mediis in verbis hic illic videtur inveniri. quamquam versum Sept. 121 non afferemus, cum pro tradito doονεανν 5mπ³ν G. Hermannus recte restituisse videatur dοmν παν Yat Oed. Col. v. 1480 verbi 14ο nec minus fortasse Ant. v. 1310 verbi deilaios media syllaba corripitur. ubi cum liber Mediceus in stropha habeat deias sy,—eı geö, in antistropha öτατoοο τ τν, pro- bandum non videtur verbum ey deleri, cum responsio tam inaequalis VEn plane in. audita sit. probabilius, non probabile deletis litteris ey scribi deilus, ed—edsen. itaque part. II pag. 20 Gleditschium potissimum secuti sumus, qui verbis ged—eõ deletis eyo duplicavit: OSCS. qua in scriptura, quamquam et ipsa incerta est, tamen nunc quoque acquiescendum esse putavimus.

Tertiae syllabae nisi raro vocalem non corripi iam supra diximus. exempla exstant: Soph. Oed. R. 686:—alveraw,&ννν ƷaονSev, cui ordini in stropha respondent: σα G‧ςαe? 1öy.— Eur. Hipp. 830: lar a, uεᷣe.— Hec. 702: ³⁴νμ αH 5uα⁵ιο.— ibid. 1067: exrde 1½ ονιαQάἀα.— Hel. 635: ds Ad., rοlς.— Or. 1501: Meve³dos dναναε νοο.— dubitari potest de Hec. v. 1091, de quo infra dicemus; de Soph. El. v. 244: yã ze** οdde, qui versus utrum sit pro dochmiaco an pro logaoedico accipiendus, incertum est; de aliis quibusdam. at Eur. Hel. 686 codicis scriptura dyxονευιοον α6ονOůw§†lΠVvix recte sese habeat et iure Elmsleium dyxνιον posuisse iudicamus. quamquam Sengebuschius quidem in tertia lexici Graeci editione dyxνεον defendere videtur sic, puto, versum metiens: oux&οτν¶mMμμς σιεù dyxöνεεοων εϑοσνwτ ———SO== SS, quod metrum quamvis usitatum hoc tamen loco minus placet.

Arseos longa syllaba soluta num ad priorem brevem correptio pertineat, quaerendum, quod negandum videtur, cum nullum eius quidem rei in reliquiis poetarum exemplum reperiatur. at alterius brevis i. e. totius dochmii quintae vocalem raro a poetis correptam esse verisimile. certum enim exemplum apud Sophoclem videtur exstare in Antig. v. 1331: drraros Iro 1ro. unde colligi fortasse potest etiam strophae versus, de quo modo diximus, cuius verba depravata sunt, eandem rationem fuisse: deidxos&yd y. etiam versum Thesmoph. 915 huc referendum putamus, ubi faceta cavillatione Mnesilochus ut Helena Euripidem ut Menelaum sic consalutat: