— xII—

—-C— Aesch. Eum. 170= 175: ad ögoντοος αἀτναυοσο— 00 or eννεᷣονra. Aesch. Suppl. 351: dαφ νσαυννοο μ̈μιαμνυια. ¹)

==S Eur. Herc. fur. 1025: à ıννα mπσπτσαακναmρά²)— quid vero dicam de versibus Bacch. 982= 1002, quo loco, si Nauckium sequi velis, vel respondere dochmius hypercatalectus acatalecto videatur: str. 4ενρ d πιτας, ant. μ⁴ατσσα ëεσο–σdeσς—— OO licet sane

maxima sit in metris formandis neglegentia Euripidis, hanc ei inaequalitatem quasi obtrudere nemo, puto, audebit. itaque iure locus corruptus esse iudicatur.

II. Ac de singulorum quidem dochmiorum formis hactenus. nam cum et anapaestum in anacrusi(— SS) et choriambum pro cretico(osl—SS) positum a dochmio abiudica-

verimus, cumque ordines eos, qui, ut tripodiae trochaicae formam prae se ferunt, ita et ipsi paeonicae naturae videntur(O†—S-), una cum ordinibus trochaicis infra tractare e re ducamus, nunc enumeratis dochmii varietatibus, priusquam ad responsionem diversarum inter se formarum describendam transeamus, de hiatu in mediis dochmiis admisso deque vocalibus ante vocales correptis pauca videntur dicenda esse.

Vocalem quidem ante vocalem corripi ut dactylici ita paeonici generis est proprium, ut hinc quoque, cum dochmii eadem fere ac paeones ratione correptionem admittant, de eorum natura coniecturam iure capi existimemus. sed cum solutis omnibus longis octo syllabis brevibus in dochmio locus sit C=SS, harum octo sedium, quae correptionem quaque ratione admittant, deinceps iam considerabimus. quamquam prima quidem syllaba nihil nos morari videtur. nam etiamsi dochmios quosdam huc referre aliquis possit eiusmodi, in quibus correpta primae syllabae vocali stropha et antistropha, id quod apud Aeschylum quidem plerumque fieri videmus, accurate exaequentur*), tamen, cum illis locis ne dactylica quidem anacruseos forma intolerabilis videatur, si quidem saepius vel apud ipsum Aeschylum tribracho respondet, vocalem ante vocalem corripiendam esse pro certo affirmare vix audeas. quare huius iam syllabae correptionem missam facimus.

Eo frequentius in altera syllaba vocalem correptam reperias. quo genere— si multi- tudinem respicias— tres fere omnium correptionum partes continentur: adeo hoc quasi suo iure usurpatum poetae frequentaverunt. et quamquam negari non potest eam esse quorundam locorum rationem, ut ne iambicam quidem anacruseos formam() numerus repudiet“), tamen longe plurimis in versibus correptio praeferenda est. correptam autem plerisque locis ultimam interiectionis vocalem videmus et plerumque ita, ut interiectio aut eadem iteretur— velut Aesch. Prom. 575: ꝛ01 πντπ Agam. 1125: ⁴ àd ꝛ⁶οι ⁷³⁴oν, Prom. 114: d Ʒl a(ubi nihil erat, quod interiectiones a&a editores delerent), Eumen. 143: 70d 10d rönar— aut alia interiectio subsequatur, ut Soph. Trach. 1025: adaAr 1 Ʒ⁵ον, Eur. Hec. 702: ³⁴⁵μοο alaꝛ,

¹) quibus verba: A“εανε αↄνν ⁴ἀ ⁴εονςα dννoν num respondeant, mutilata antistropha incertum. nec omnino

quomodo haec metienda sint, satis videtur constare.— ²) quae est Kirchhoffi coniectura pro codicis: e&s ziνα qrewαeμέν. sed alii aliter. res in dubio.— ³) quales dochmii exstant apud Aeschylum in Suppl. vv. 737= 744: o³νυ⁴d˙ευιμν ρυ= vixs ndeuœm ⁶⅔ς]&πιαχέ, Ag. 1114= 1125: 5 5 nanat nœiναε—t àA& 1b 10.—

¹) velut Eur. Rhes. 714: tradita scriptura αρσαο ένmπιέμασα õvidetur retineri posse, hoc metro.—C—, quamvis facilis sit mutatio.