— XI—

ue eiu“] dνοααων!)— Heracl. 81: M.dε 1ν% 60.. Ʒενꝙ. ²)— ibid. 90: elcæxouaα xaν πππσιν ϑἀed zoö.— Hec. 1025: eic dνπνοων εόμμόιχνεια.— ibid. 699: Ex‿ραQꝙ 1 εοσ,. — ibid. 1078: Gori y dadr“ dμαεον.— Iph. T. 652:&ed—eëν diονναασ.— Ion. 1471: Tς ε&mπαςα; dad⁴dε.— Bacch. 986: 2ασπ ⁶οεα⁴μαν. ³)— dubiae rationis hi sunt loci. Eumen. 846= 887, ubi fortasse scribendum est zνʃμέν ωσμ ν ϑέεν. cf. part. II pag. 17.— Sept. 128: voinoςᷣ Jενο.— Ai. 902: duy raörcy, 10 ädas.— Orest. 1442: alat‿as sorlας, el di.

Syllaba irrationali in thesi admissa duae novae formae exsistunt:———— et —+——-, quarum prior tantummodo a poetis videtur usurpata esse. exempla haec reppe- rimus. Hec. 692:&μάμα ιν εέmπηαιοσν⁶ω.— Herc. fur. 1079: Euelles Exrrodεeεαν.— Ion. 1509: 03 Ooc Ex ασν, πμα.— Bacch. 1037: t bο, od Oipaw.— qubii sunt versus Or. 1267: da Soœrouνo drg et Alc. 413: 5Sas 1⁶οα σιν τέ] ⁸&φαατ— Aeschylum quoque et Sophoclem ea forma usos esse haud equidem affirmaverim; quamquam referre huc possis Sept. 135 ⁴) et Soph. El. 1239, de quo loco videas, quae part. II pag. 12 adnotavimus.

Soluta denique arseos longa aliae formae gignuntur quattuor, quarum primae exemplum repperisse nos putamus apud Euripid. Orest. 1247: zd roᷣe xard Héelac yöv.⁵) reliquas formas aeque poetae videntur declinasse atque eas, quae soluta ultima longa fiunt.

Haec putavi exempla esse, quae ad quaestionem de natura talium ordinum diiudicandam aliquid momenti afferre videantur; sunt autem praeterea loci quidam, quos consulto prae- terierim. et quamquam eorum ordinum, quos nominavimus, dubii quidam sunt aut scriptura aut ratione metrica, longe tamen plurimi ita sunt formati et collocati, ut de dochmiaca eorum natura dubitari vix queat. ac facile quidem plerumque est, ut repetamus, quae alio loco diximus, scripturas traditas coniecturis mutare ita, ut solitus numerus dochmiacus exsistat, quod in plurimis locis a viris doctis videmus tentatum esse; sed temere et iniuria id factum esse ipsa eorum versuum multitudo coarguit. sed quoniam de natura horum ordinum et mensura copiosius alio loco diximus, nunc iam haec missa faciamus eoque pergamus, quo rerum ordo ac sententiarum nos vocavit.

Est enim de dochmio hypercatalecto dicendum, cuius de natura et ratione rhythmica part. II pag. 8 sq., quae nobis viderentur, exposuimus. quocirca hoc loco ea exempla colle- gisse satis habemus, quae aliqua probabilitatis specie huc aliquis referenda esse censeat. at enim cum ordinum huius formae——S=, quibus poetas in claudendis maxime systematis haud ita raro usos esse constat, logaoedici potius plerique quam dochmiaci sint iudicandi) (v. part. II pag. 9), perexiguus sane in iis, quae ad nos venerunt, carminibus eorum numerus exstat. accedit, ut in omnibus fere graves tradita scriptura dubitationes moveat. et 8i dicendum est, quod sentio, magis magisque inducor, ut iis assentiar, qui dochmio hypercata- lecto usos esse poetas omnino negaverunt. quos autem dixi, loci sunt hi.

¹) str. dndyer xατοmνπιο.— ²) ant. Sdς εκιν deνιωυν.— ³) ant. Iαο 9 οεσυοσ Ʒετρα.— ⁴) ubi haec est scriptura libri Medicei: o τν, Aons, ged geö,&nυu Käduν—‿— SeSe. et quam- quam ipsi olim(part. III pag. 26) G. Hermanni auctoritatem secuti verba nunuo KdAduov transponenda esse censuimus, tamen res dubia nobis videtur.— ⁵) antistrophae verba corrupta. scribitur plerumque xοοας

2³ές ore deς— ⁶) ut Eur. Alc. 403= 415 et saepe. 2*