— VIII—

apud Aristophanem nulla et apud Sophoclem ¹) paene nulla eius exempla exstant; at Euripides ipseque Aeschylus non nimis raro ea usus est, si quidem apud hunc supra decem*), apud illum plura etiam ³) exempla occurrunt.

Multo rarius, id quod mirum esse non potest, forma vicesima altera legitur, tamen ut ne haec quidem in dubium vocari possit. cuius pauca exempla repperimus ⁴); at vicesimae tertiae et vicesimae quartae, quod quidem certum videatur, nullum. quibus formis poetas abstinuisse censemus. ⁵)

Soluta denique ultima syllaba longa octo rursus novae formae oriuntur hae:

==On5;—-- OSD 26; 8---O 27;—--Ds;

S=SS= 29;— SS 0; SD=S=31;—-G=D 32.

quas omnes formas et Aeschylus et Aristophanes prorsus videntur vitavisse, cum apud Euripidem si non omnium, at plurimarum quamvis pauca hic illic exempla inveniantur. quamquam negari nequit quaedam eorum esse eiusmodi, ut dubitare de iis merito quis possit. ac frequentissima quidem harum vicesima quinta est, quam etiam apud Sophoclem bis*), plus decies apud Euripidem(quinquies in Bacchis) legimus.*) tricesimae formae duos), vicesimae sextae*), undetricesimae ¹¹⁰), duodetricesimae¹¹), tricesimae primae¹*), tricesimae secundae ¹³) singula, vicesimae septimae nullum omnino exemplum repperimus. et quamquam non fugit nos esse quosdam locos, unde rariorum harum formarum etiam alia quis exempla capi posse existimet, hos tamen aut nimis incertos aut aliter utique metiendos esse rati praeterire hoc loco maluimus.

In universum prioris ordinis dochmios ad mille fere trecentos, alterius ordinis paullo minus septingentos reperias, quorum tribrachum in anacrusi paene mille, dactylum amplius trecenti, iambum paene sescenti, spondeum nonaginta fere habent. solutam arseos longam in prioris ordinis dochmiis fere ducenties, in altero ordine vix quadragies repperimus, in thesi syllabam irrationalem longa arseos soluta fere decies, non soluta paene ducenties quinquagies. ultimam longam solutam, ut rationalis thesis, soluta arsis praecedat, paene centies; rationali thesi, non soluta arsi plus sexagies; irrationali thesi, soluta arsi septies; denique irrationali thesi, arsi non soluta quater repperisse non putamus.

¹) Ai. 879, cui versui respondet O—— O—.— ²) ut Suppl. 430= 435, Eum. 793= 821, Prom. 573, Sept. 86, 127, 169= 177, cett. quamquam de quorundam versuum ratione metrica dubitari potest.— ³) ut Med. 1262,(ubi Musgravii verborum transpositio udræν dνσααά iure ab editoribus recepta est;) Hipp. 815, 833, Ion. 1487, Iph. Taur. 840, Hel. 654, Or. 159, 344, 1385, 1389, Rhes. 465= 831, cett. etiam v. Or. 1467(αᷣo 95 n0d³ τν Tοοεεοσeς³‿ςον) hue videtur referendus esse.— ¹) Or. 146: Aemετν dοναοςο. Bacch. 982, Or. 1387, Phil. 1092. quorundam locorum ratio dubia, ut Sept. 164, Ant. 1289, Bacch. 1002, Phoen. 178.— 5) quamquam sunt quidam versus, quos huc fortasse quispiam referendos censeat, ut Iph. T. 896: zi 1ν doαmπιν quem aliter metiendum putamus.— ⁴⁶) Ant. 1320= 1342: eyG, gduν Eruμονασ πασ ποο τοτεονQ.— ⁷) ut Bacch. 979= 999, 990= 1010, 1018, cett.— ³) Ion. 782: 6ς̈ ꝓσmαν‿ †ρᷣαειον d†ς̃a rov. Hec. 1078.— ⁵) Hec. 1063: xνερα TAddag. quo accedere videtur Troadd. 1238, si cum Hermanno scribendum censeas: dαρα⁴άαρ&vene. 247(2).— ¹⁰) Ant. 1273: dεςοα οασ τοτe. quae verba tradita, quo usitatiorem dochmii formam efficeret, Er- furdtius haud scio an recte sic transponebat: 1 ² dορσα mĩτ³α ϑςις. cf. part. II pag. 29.— fortasse etiam Orest. 1267.— ¹¹) Or. 145:&( οωυσσισνꝙο 11 εμαμςα.— 1¹²) Hel. 664: αeeπνα dεν Ʒ⁶ꝓν)ον.— ¹³) Troadd. 250: 1 2⁶ ακε⁶αιμοωνυ⁴ιιςσ‿).