— VI—

Ar. Av. 427 sqq.: röreoa lανοιένꝙνο⁹ς; ã†απσον ς£οονιμμος. ννο σωον τ σοεσν⁹ TTuαννπεασισ Qεμναοο, -οφαςμα, ziouα, roiνμα, raundsuνòꝑſbov.

cf. etiam Av. 631, 234, Thesmoph. 915, Rhes. 456, cett.— expositum autem est part. I pag. 41 sq. etiam paeonicorum versuum ultimam longam ita interdum solutam esse, ut vel versus vel periodus claudatur. quod cum proprium paeonum et dochmiorum esse videamus nec in alio fere ullo versuum genere evenire, nonne hinc quoque de natura dochmiorum con- iecturam capere licebit?

Nona igitur forma CSS=SSS did ouldo ³α Hipp. 587) haud ita rara est: amplius triginta eius certa exempla occurrunt, quorum paene viginti apud Euripidem ¹), duo apud Sophoclem ²) exstant, reliqua apud Aeschylum ³) et Aristophanem. ¹)

Triplo fere minus exemplorum decimae formae(—ℳO=OSSS ris πααωνασά|έςαος Hipp. 369) repperisse nos putamus, unum Aeschyleum5), duo Sophoclea), nullum Aristophaneum, at decem Euripidea.*)

Undecima forma(—oS——SO et duodecima( OS——SO9 minus poetis placuerunt, cuius rei causas afferre supervacaneum. itaque duodecimae nullum omnino, undecimae pauca ad- modum exempla repperimus. e quibus duo Aeschylea ⁵), reliqua Euripidea?), cum Sophocles et Aristophanes hac quoque forma abstinuerint.

Tertia decima est forma ex omnibus illa quidem syllabis brevibus constans(‿ᷣεᷣ drοεσμααε dτοεςααςε ⁹ Or. 150), quae summam animi concitationem et commotionem significat, ut, quae propria sit universi generis dochmiaci vis et indoles, ea in hac maxime et clarissime eluceat. quam praeter ceteros poetas Euripidem, fautorem illum, ut recte ait Seidlerus, bre- vium syllabarum, frequentavisse nihil sane mirum. apud quem sexagies fere occurrit; ac sae- pissime quidem in Oreste neque raro in Hercule fur. et in Helena, rarius in Medea, Hippolyto, Hecuba, Andromacha, Supplicibus, Heraclidis, Rheso, Alcestide. Sophocles duodecies ea usus videtur, semel in Electra ¹⁰), ter in Oedipo Coloneo ¹¹), saepius in Oedipo Rege. Apud Aeschylum tria reperio exempla ¹²), octo apud Aristophanem. ¹²) Omnium autem exemplorum copia vicesimam quintam fere universi dochmiorum numeri partem efficiat.

Aliquanto rarius quarta decima forma occurrit( S=o0 nore zaradlναον Soph. El. 1247). cuius quinque apud Sophoclem ¹⁴), sex apud Euripidem ¹⁵) exempla, tria apud

¹) ut Hipp. 587, Iph. T. 647, 655, Rhes. 131= 195, Or. 346, cett.— ²) Ant. 1319, Oed. R. 1340. — ¹) Prom. 577= 596, Sept. 212, Eum. 838= 871; fortasse etiam Sept. 110.— ⁴) Avv. 427— 430, Ach. 360= 387.— ⁵) Sept. 521.— ⁴) Oed. R. 1345= 1365.—*) ut Hipp. 369, 830, Herc. fur. 758, 1178, Troadd. 325, Hec. 1067, cett.— ⁵) Sept. 205= 213.— ⁹) Herc. fur. 1183: 1εναωρμιμυάν ˙ν εέασν. ibid. 1023, Or. 327.— ¹⁰) v. 1246.— ¹¹) vv. 1479(cui dochmio quae forma in antistropha respondeat, haud satis constat); 1448= 1463.— ¹²) Sept. 204, Ag. 1176, 1410(7 vid. part. III pag. 19), quibus versibus quamquam omnibus aliae formae respondent, tamen hanc haud scio an iniuria viri docti ab Aeschylo abiudicaverint.— ¹⁰) ut in Ach. vv. 361= 390, Avv. 234, cett.— ¹⁴) El. 1247= 1267, 1266, Oed. R. 661= 690(? cf. part. III pag. 13). de v. Oed. Col. 1493 vid. part. III pag. 10 adnot. 2.— ¹⁸) Hec. 702, Herc. fur. 745, Iph. T. 870, Phoen. 1513, 1533 Or. 1305.