— IV—

Utroque loco syllaba irrationali admissa exsistit quarta forma:— OS——— odxει e decνιινιν(Bacch. 1035). quae dimidio fere rarius a poetis adhibita est tertia, ita, ut Aeschyli usum atque Sophoclis considerantes contrariam fere rationem inveniamus huius formae atque tertiae. apud illum enim duo reperias exempla certa¹)— paremque numerum apud Aristophanem*)— apud hunc, qui in Aiace potissimum eam frequentavit, duodeviginti³). Euripides amplius quadragies eam usurpavit, ut apud hunc vicesima sexta pars, apud Sophoclem fere sexta decima dochmiorum hanc formam habeat.

Soluta arseos syllaba longa ex iis, quas modo diximus, quattuor novae formae exsistunt:

&ESBS-- 1;— 8-- 2; 9UU 3;—VsU-— 4;)

Coses- 5;-SSA8Ss= 6; Cesece-- 7;VSsSe 8. atque quintam quidem(CoooeS- aele εοεa Hipp. 363), in qua propriam omnis numeri dochmiaci vim et naturam insigniorem etiam et concitatiorem multae syllabae breves reddunt, tantum abest, ut evitaverint poetae, ut apud Sophoclem quidem et Euripidem vicesima fere dochmiorum pars eam praebeat. paullo rarius Aeschylus ea usus est); semel, id quod casu evenisse censuerim, Aristophanes. ¹)

Sexta forma(O= 067010„ Srexduαν Troadd. 265) multo est rarior: haud plus quattuordecim exempla, quae certa iudicari possint, reperimus; in quibus tria Aeschylea), duo Sophoclea?), Aristophaneum nullum.s) quare quod Seidlerus dicit I. l. pag. 17:„Neque de octavae(formae—OO) usu maior dubitatio est, quam fuit de quarta“, quamquam non falsum id quidem per se, tamen non ita velim acceptum, ut totiens aut paene totiens ea forma, quotiens quarta(quam nos quidem quintam nominamus ú O, legi iudicetur: septuplo enim fere plus exemplorum quintae quam sextae formae reperias; adeo hanc rarius quam illam poetae usurpaverunt.

Septimam vero formam et octavam cur poetae, quantum fieri potuit, declinaverint, nihil sane est, quod causas afferamus; quorum numerus parum elegans ita fractus est et elumbis, ut multo magis esset mirandum, si frequentius occurrerent. itaque et Aeschylus*) et Sophocles et Aristophanes iis abstinuerunt; at Euripides non omnino eas videtur vitavisse: nam octavae quidem unum¹⁴), septimae duo exempla repperisse nos putamus.¹¹*) quamquam Seidlerus

¹) Sept. 114, 705.— ²) Av. 236, Thesm. 700.— ²) velut Ai. 900= 946, 909= 954, El. 853= 864,

Trach. 1041, cett. etiam Ai. 886= 931 eandem formam exstare arbitramur: Aαρσεεννον 1ειιαοαν‿‿‿ ν̈ ⁴d tοεαε–ς.

⁴) ut Suppl. 349, 371= 382, Sept. 233, cett.— ⁵) Thesmoph. 913.— ⁶) Sept. 80, Eum. 256, Pers. 961: Ayßdrava nodεm. frustra viri docti elaboraverunt, ut hunc versum anapaesticum esse demonstrarent. nec enim prima syllaba pro brevi haberi potest, nec ullo modo incredibile aut inauditum dochmios singulos anapaestis intermisceri. de quo usu poetarum infra dicendum erit.—*) Ant. 1310. cf. part. II pag. 20 adnot. 3. El. 205. —°) Euripidea haec sunt: Hec. 1081, 1089, Troadd. 265, 309= 326, Or. 1383, Phoen. 346, Med. 1280(G erexec dοοrov), etiam Ion. 1509, ubi sic metimur: eνεre τοινσειν ν eαάůvν σν εέꝓꝓνε' νεᷣο ꝭωια odos b

— 7—-ᷣ8 5 4. 3 raxuv, d na.—=Seed adi fortasse Dotest Bacch. 1021:„eAdνι νοοοννπν εο- 5.2ς̈ 5ν⁄.— ⁹) nam ut alios, ita Eum. v. 844 logaoedicum potius quam dochmiacum statuimus hoc metro -CO==-—C.— ¹⁰) Hipp. 1273: daνμυοωον εν Tνν.— 1¹¹) Hel. 694: xαακοινποταιονν ⁴ͤmοσαάœν. Herc. fur. 1052.

qubia ratio metrica v. Or. 1484, ubi dimetrum dochmiacum statuere possis: 5 AOeοςα daQνν οσves EAddos: COCCOC== SOCS=S, quem locum aliter dividendum et metiendum putamus. etiam Phoen. 1350 talem

versum Kirchhoffius constituit, cum proposuit: dναμν αναωνν△ᷣ ηνν Tν.