17

= 870—880 legitur, tripodia logaoedica generi sescuplici praeposita, tetrapodia procata- lecta videtur interiecta esse. cuius strophae metra haec esse iudicamus:

Xo. I. G— 8 L 8——— ”0——— II. ᷣ———— 8e S=— 0 ——— 5 — ⏑————— Q⏑— III. A=e— — U— A——+— Aυ— — — ⏑ ◻υ——— O— 1

tres statuimus periodos, quarum prima a tripodia, tertia a tetrapodia logaoedica incipit, sequenti- bus hic dochmiis, illic dochmiis cum paeonibus; secunda pars puris dochmiis constat.— hexa- podiam logaoedicam dochmiis interpositam habes apud eundem poetam in parodo Septem fabulae vv. 127— 133, de quo carmine mox toto dicetur.— tripodia autem catalectica dochmiis admixta est tetrapodia acatalecta omnem stropham claudente ALesch. Suppl. 347— 353=

359—364: Nôo. 1. 9———— 8— II. 8S—-

seduuntur quini senarii regis.—

1) v. 1 codd. 3εε παυεισ τdε, ped. nihil est, duod gen deleri debeat.— v. 2 libri zard ydν oizern. placet, quod G. Hermannus primo seripserat: zard ze yds oizeiv. quamquam ne id quidem, quod postea novabat, zard rε pdν oixren probabilitate caret.— v. 3 libri drierov ped a³os. quod retineri perbene potest, cum ne hic quidem„ed ullo modo molestum sit. sunt tamen. dui verbum pes post αανπμκαονα transponendum esse censeant, ut tota usdque ad finem periodus numero dochmiaco decurrat.— v. 4 offendit syllaba anceps in medio dimetro dochmiaco admissa. quam intolerabilem eo loco non esse etsi complures versus testimonio sunt, tamen 9 post uεros ab J. H. H. Schmidtio additum commode difficultatem removet.— v. 5 pen Hermannus recte videtur duplicavisse.— v. 6 libri zdleuods oduνν. Hermannus iterato verbo ris post urodueraro scribebat: ris 00uαᷣ mτπ sr ⁴sς; alii alias loco corrupto medelas adhibuerunt. probo equidem practer ceteros Dindorfium, qui vestigia Wieseleri secutus dedit: rig uνυηοςν πλν☛νοννραε a σα— v. 7 verba Jrν die udreo dochmium et ipsa efficere Hermannus volebat:— Co G=——. verum haec dochmii forma adeo est rara, ut praeter hoc alia eius exempla apud Aeschylum, Sophoclem, Aristophanem nulla omnino. abud Euripidem nulla quidem certâ exstare videantur. de quibus rebus infra, ubi de formis variis dochmiorum disserendum erit, accuratius exponere in animo est. quam ob rem hunc versum contra auctoritatem Hermanni. Seidleri, aliorum logaoedicum statuere satius visum est.— magna octavi quoque versus difficultas est; ubi Med. liber haec habet: r1ε„ Jauαν⁵ J*eν. duae scholiastae explicant: ννꝙπ—νμμmν υρ‿ εν Jeouεsr ad sequentem simul versum adnotantes:"i ϑ⁶νο pydo 1ν ϑι ⁴ς ον⁶εέν raννν υ τν εηάιοαν riιν. unde rectissime Hermannus colligit eos et rinde Jauiay et rıαν αααν legisse; sed quo spectet illud ueτ⁶ dεν Jednswn negat se perspicere. referebant isti nimirum falso εν ad praecedentia ıιν Jauueν. ipse autem Hermannus Jauaicy ortum esse ex dà ³ε putabat est scripsit ru sdẽ dedr. equidem verba Jaααν τιννεν, quae scholiastas legisse certum est, corrupta esse non crediderim. efficinnt autem verba: Nus. d ydo 3tε Tiεν emdr deoy dimetrum dochmiacum-huius formae:— CdU Cͤ——=—, de quo versu vide part. II pag. 10 sdd.

²) v. 1 ant. codd. 7οοτo Oyra rdv dyarov. quod Pauwius correvit, cum scripsit: 10ιπο σe,⁵m ÿbαφναmτον.— v. 3 ant. pro peoνονον Burgesius„εεαρ⁵νν.— v. 4 str. libri εναι⁵νι ονο, G. Hermannus recte 4νοτυωησe G. „ε990 9%, 8 yeg 90,