BEKKERUS. Sed equidem in Cod. Uréinale candem interpolatricem manum mihi deprehendere videor in sequentibus, Arοιικνασυ Eπεέꝓνμμναυαυν ενυmxãvτas bm. rToτm ᷣμᷣHa al roœuτ ν, ubi liber ille habet xdyras Juαeς, vocibus insuper rοααιυνπσπmν et ασαααυπσν locum mutare jussis. Minime dubito, quin Juds sit otiosum quoddam interpretamentum, quod miror, BEkKERUM non offendisse: confusionem verborum 7011α ά)Oᷣi eet rocαονπνmν a describentis ne- gligentia ortam, neque ab Isocratis manu profectam arbitror. Est nempe reipsa confusio, 7ν IConçärous Angisia non plane consentanea: etenim, qui ob victus inopiam censet colonias emittendas esse, is profecto prius commemorabit, quales esse debeant quaerendi illi agri novi; quantos au- tem eosdem esse oporteat, id haud dubie posterius et videndum est, et fu- tura demigrantium fortuna statuendum. Iterum miror, BEKKERUNM hic vul- gatam sprevisse.

Ceterum Worrrus adnotavit, quae Orator noster hic de orationibus suis commemoret, in iis tractandis praecipue versari Panegyricum et Ora-

kionem ad Philippum.

Ta⁵οεο A Foro rTövcn— Vulgata non habet dv. Particulam ad- dendam esse conjecerat ConAlus, neque tamen ipse addere ausus. BEkkEnus particulam suscepit ex cod. Urb. Videtur autem, qualia saepe fiunt, parti- cula dãv propter priorem syllabam sequentis dvsv excidisse. At cum ratio hujus loci particulam postulat, tum vero, de quo admonet Conalus, eadem etiam proxime sequenti infinitivo déςασόσα addita est.

Et haec quidem in praesentia sufficiant.