— 242—

„Oενοαν Ʒυο πααρααασαασατQνσϑσεέεμέεμννυν εαυιυσσ τινν Héσα à&ρꝓσνσον‧ εν αs- „ D TG Arοdd́is erd τ5 SlaXacal 74 7055 àAXXoubs, aal xε9= „T0ν Aẽμερμισρπᷣ0ĩ¶(2έ„οουι ονοmαᷣ. Todöro d o PAXXOr axXoUo¹ S6- „questre, add al 5 Mssᷣ h,a Séquestrer“. Quibus ego nihil praeterea addam.

7ν AAXGν d⅜ τ0XG σ.μ☚ιQα¶ O✕ d uα— LVocum qui tentaret primus et, quod adhuc cognovi, unus fuit ConArCs, mutando ν in ôv. Cujus mutandi his verbis rationem reddit:„ESegdrsuα Tv-o- „NXO0ειων0 cͥᴵχMjaJd ον τεας˙ςας τ˙, Lv, sls 75, Ov alriariu ydg, a! „0b Tevij, Gudᷣοασεται τ Suοαντα.“ Mire profecto a praestantissi- mo Viro factum dictumque! At BEkkEhus ex Cod. Urbin. idem habet Ou pro Qy. Equidem fateor, Coraji et Bekkeri sensum, quem sic Isocratis loco tribuerint, me non attingere. WoLrius sive antiptosin statuendam es- se putat, ut 7ι αƷƷαν sit pro rod dXXus; minus commode, uti vide- tur*): sive potius ellipsin admittendam esse, ut sit iνν λραυαυν T1ud, 7⁴ν ⅜Ʒαἀαν τοι. At ne hoc quidem necesse est, quamvis sic verum loci sensum elici non negaverim. Scilicet verba ν dvν τνναυνσι—unt pro Accusativo, qui penderet a participio uuoavτοburas, ut paulo ante accu- sativus 7dS œMε⁴αφφο pendet a participio Auεαακαάνοένν, atque dativus -ioνν αο το a participio X0⁴⁵οοοπμέμνμον⁹‿; estque eadem plane, absque ulla differentia, ratio participiorum 7οX△.☛αß ντας, ãτεριοεμένμννανε, dam auννρνμε vOd, Xo⁴⁵ονοουμμέ̈νου, ᷣαeνσωιαμινον, eυαοαemυνιτοdυτs, Yeevjενv,

*) De antiptosi vid. RAnsHonk. Gram. Lat. maj.§ 206 A. 5 Pag. 698, nostrum Programma Hersfeldense anni 1832 pag. 12, et praccipue qui ex utriusque linguae

scriptoribus multa exempla collegit, et quem ibi laudavimus, DAawzs ad Cic. de Nat. Deor. I. 26.