— 37—

Worrius in Argumenlo ad Oral. De Permulat.:„Fuit autem, inquit, „(auctore Libanio) talis lex et consuetudo Athenis: Trecenti cives opulen- „tissimi deligebantur, qui Trierarchi ab instruendis pro patriac defensione „ztriremibus(id quod privatis sumptibus fieri necesee erat) dicebantur. Quo- „rum siqui tantos sumptus se tolerare posse negabant, ita eo onere libera- „bantur, siquem se locupletiorem e ceteris civibus demonstrassent. Is vero „si munus illud detrectabat, fortunas suas omnes cum illius fortunis, a quo „indicatus aut accusatus fuerat, permutare cogebatur, ne praetextu inopiae „debita patriae munia suffurari conaretur. Quapropter id actionis et judicii „genus Permutatio vocabatur.“ Munus eorum qui sua pecunia triremes ex- struebant, dicebatur r§ιπναρμ ia, ipsi nomen habebant 79 1 G☚άι, et bonorum illa permutatio vocabatur àντιοσι. Vid. etiam ConArus in Argu- menlo ad Orat. De Permut. et praecipue F. A. WoLFII Prolegom. ad Demosth. Leplin. pag. 6 sdq-

De lectione, notandum, eam, quam supra scripsimus, esse vulgatam: at BEkkEhRUS ex Urbin. edidit T¹hv uεréεavu adrνν. Pronomine abroν, si id conjungeres cum ĩ*ν ετιέρραν, profecto haud facile quidquam excogi- tares, quod esset magis otiosum: etenim, si ex propria pecunia(ννυν t0εα) sumtus facere dicimur, sane liquet, ubi sumtus isti vires nostras superent, vires istas esse nostras ipsorum vires, neque alterius,— quid enim al- terius vires pertinerent ad propriam pecuniam?— ut adeo fere absurde loqueretur, qui cum emphasi diceret ry»μᷣ éoau ab rαναν, cum non sit, cui verba r)v vα.μιν τν ε éga“ opponantur. At si forte tuendum vi- debitur pronomen aorτν, alia plane ratione explicare conabor, referendo scilicet ad zν loicv: nimirum saepius majoris perspicuitatis gratia prono-

men demonstrativum usurpatur, ad repetendum quodammodo nomen praece-