II. p. 364 D. et De Legg. IV. p. 718 E. Platonis autem et Xenophontis auctoritate, non minus quam sensu ita postulante, hodie apud Hesiodum le- gitur Xsiny pro vulgata lectione 5Xiyh, ut docet ERnxEsTI an Menmorab. I. I.; cfr. WEIskE ad Xenoph. Anabas. IV. 4. 1; porro ad ventum placidum et suavem, veluti apud AnlsropHAN. Ran. 999 sdd. AAXXd uαοστστνασαι◻2ας, A⁴◻οοοσα XOG⁶‿νμνμυνιοι τν εσeτεεο, EIra λ◻—*λο hRã⁴.ov deεε, Kal OdXAdSsi, Hvla' dv 75 rv,Hαᷣ XeToy Kan aνεασττννν d.,ν. PHmOSTRAT. V'tt. Sophist. lib. II. cap. 1. p. 564 75 1ν rvsoaMl Od odgdv AAXd XSTov a. na.*⁹‿⁸- GT“νο, quae exempla attulit SrALLBAUN. ad Plat. Phileb. p. 51. E.§ 117; ad stylum sive scribendi genus suare et fluidum sive lene, quo sensu ⁊ ⁷ XEl6r9T douvXeuetv dicitur Noster a DioX*s. HALICAnN. De Anlig. Oratt. P. 560; sic etiam Xelτπκε subinde in malam partem dicitur pro effoemina- ta lenilate, cfr. CHI. TH. EnxEsrI Leg. Technolog. Graec. Rhel. p. 195; si- militer apud Rhetores dicuntur Xsra 6vατσα, cfr. SuEPHAN Thes. L. Gr. s. V.; denique ad lenes, molles, suaves vocis sonos transferri adjectivum Xos et substantivum Xε⁶ετε videmus, illud apud PrAr. Phaleb. I. I. Aë)ο ) 7ds T³.6yycv rds Lslas nal Aads, 7ς ν aa.‿ᷣαeςρρν Leiαασ„ςσ HE&XoS, substantivum apud Droxvs. HAL. De Anlig. Oratt. p. 538 7 ¹ν LSr6- TT‿ νν¶m ϑ6yc. His ego omnibus inducor, ut existimem, Oöœeνν Xsiaν utique ab Isocrate scribi potuisse, quo dicto signiſicaret non solum vocis suavitatem, verum etiam elegantiorem quandam et politiorem indo- dem, qualem utramque in oratore ad gratam elocutionem requiras: Oovy autem et ⁶λ☛f quae mox memorantur, atque ESis tota ad Guciv tanquam partes ad totum referendae sunt, eaeque partes, quando de eloquenda ora- tione agitur( ρος τοις ου), praecipue spectantur, maximaque earum

vis est(ενιισπσm υνιαμφνν εέυσm⁹, quippe quae Oootv, ut ita dicam, ora-