— 11—

articulus unum esse idemque genus indicat, atque particulae 7ν ai hoc genus duplici respectu considerandum esse monent. Facilius consentiam cum Stallbaumio de loco Plat. Gorg. cap. XV. p. 460 D., ubi vide tum cae- teros, qui laudantur, tum TuiEnscfI. Gram. Gr. Dialect. Homer.§ 312, 7 et 8. De reliquis locis videant Viri Docti; equidem a chalcographo pau- lulum pressus ob temporis angustiam singulos accuratius examinare, et pro sententia mea expedire in praesentia non possum.

Hujus autem particulae ⁊ε, ut est parva, ita magna quaedam et certa vis est, ad quam non ubique debita cum diligentia animadversum esse, mihi subinde observasse Videor. Quo magis ipse, data occasione, sicubi vocula mihi in contextum male irrepsisse videbitur, pace Virorum Doctorum, me-

am hac de re sententiam commendare conabor.

kvTSSSSv Jdρ οεασ H oν KlrereiYslv— BEKKrRusS post vo- cem uααλον in cod. Urb. duas tresve literas esse deletas docet. Hinc ego inducor maxime, ut legam ãανον d arsreiyv. Certe non facile quis- quam Atticus aliter dicat quam vτ εκο νε☛ν dο XXOv dy arswstyo; et loci sensus est:„putaverim enim, hac ex parte magis forlasse urgere.“ Quam profecto sententiam eo magis Orator noster cum temperandi particu- la dv protulerit, cum in praesentia minime liqueat, qua de causa necesse fuerit, ut faciendo de se ipso sermonem inciperet; contra longe plurima pars legentium quaerant, cur, de patria sua et de majorum virtute dicturus, Isocrates ante omnia de se ipso sibi dicendum esse duxerit. Id vero, nisi perlectis omnibus ad extremum Cap. XIII, non intelligitur. Cfr. quae mo- nebimus infra ad Cap. XIII de stimulis, quibus Isocrates ad scribendam hanc orationem incitatus sit. Minus accurate locum expressit WoLFIUs

2*